.. tatlı rüyalar yapımcılık *

Son yazı.

2009-12-29T19:17:00.001+02:00

Dedim ya önce elimin çizgileri ;

Sonrada ellerimi sileceğim..

Değişemiyor hiçbirşey.

Nereye gidersem gideyim yapamıyorum.

Kaçmakla geçiyor hayatım.

Bir o şehir ; bir bu şehir.

Anlık kararlarım ;

Plansızlığım

Düzensizliğim.,

Uykularım.

Herşey yolunda ! yazamıyor ellerim.

Bir şehirden ne için kaçıyorsam ;

Başka bir şehirde beni buluyor kaçışlarım.

Önce uykum kaçıyor,

Sonra insanlar.

Sonra aklım..

Düşünürsem uyuyamıyorum ;

Düşünmeden duramıyorum.

Aklımın içinde gezinen sesler ;

Karabasanlarım..

Bugün okudum.

Bütün yazdıklarımı..

Ne değişiyor benim hayatımda ?

Neler değişiyor ?

Cümleler farklı elbet ; ama anlatılan hep aynı.

Yeniden yarattığım dünyalarım ; su içmeyi unutuan bedenimin halüsinasyonları sanki.

Hiç varolmamışlar gibi.

Anlatmak istemiyorum.

Ama ben ;

O resim benim memleketim.

O deniz benim mayam.

O yeşil hamurum.

Ben balıkçı çocuk

Ben küçük kaptan

Ben kara böcek

Ben minüs oğlan

Ben ne zaman nerde olacağı belli olmayan

Vazgeçemiyorum.

...

Bugüne kadar beni okuyan herkese ; benimle paylaştıkları herşey için teşekkür ediyorum.Yeni yılınızı kutluyor ve nice mutlu yıllar diliyorum.

Hoşçakalın

...

Ayna

2009-12-15T03:45:00.008+02:00

Neden bu kadar inatçıyım bu gece anlamıyorum.Başım dönüyor,dizlerim kırılıyor dışarının soğuğundan.Hani gözlerim kapanmaya yaklaştıkça ben zorla açmaya çalışıyorum.Çünkü görmem gerekiyor.Hiç görmediğim yüzü görmem ve kim olduğunu anlamam gerekiyor.Oturduğum yer hiç rahat değil;ama şekliyle oynamıyorum dizlerimin inadına.Acıyorlar delicesine.Yakarışlarına kapatıyorum kulaklarımı;acımaları gerekiyor.

Geldim geleli ilk defa sabahı buluyorum uykuyu beklerken.Haliyle ilk defa sabah ezanını,günün seslerini ve kuşları işitiyorum.Küçük kanatlar çırpıldıkça büyük köprüler yıkılıyor.Un ufak oluyor herşey...

Kuşlar üzgün haliyle.Bir elektrik direğinin üstüne konup vazgeçiyorlar kanat çırpmaktan.Öyle ya her çırpılan kanat önce bağları çözüyor sonrada gururun köprüsüne getiriyor sırayı.Penceremin kenarına gelip ; En kötüsü ne biliyormusun ? diyor içlerinden ufak olanı.Hafifçe başımı eğip kendi sorusuna yanıt vermesini istiyorum.

...

''Bağların çözüldüğü yerde gurur köprüsü yıkılmazsa;eğilemessin bağcıklarına.'' diyor minik.

Miniğin bu sözleri güldürüyor beni. Haklısın diyorum.

Haklısın ama;onu nasıl yıkayım ?

''Ama'lar duvarlardan aynaları kaldırır ; boş duvarlar güzelliği gözlerinden.''

...

Okadar güzel konuşuyorki penceremin önünde;suskunluğunun örtüsüne bürünüp,taşıdığı desenlerin zarifliğinde kaybolmak istiyorum.Bir süreliğine yok olmak.Unutmak.Neden bu kadar inatçıyım anlamıyorum.Zerafet bana aynaları söyledikçe ben ona yok olmak diyorum.Önce avucumun içindeki çizgiler,sonra avuçlarımı silmek bir silgiyle.Karışıyorum kendime.Alacalı renklere bulanıyoruz kendimle.

Sanırım gözlerimiz küsene kadar birbirlerine ;

Burada oturmalı böylece …

Rengarenk halimizle anlamsız adımlar atmalı,kuşlarda eşlik etmeli,aynalar eksik etmeli,tahta bir taburede,koyuca bir yeşille;duvarları boyalı,ahşap doğramalı,soluk renkleri olmalı,canlı mumları yanmalı,cılız ışıkları,seksenleri çalmalı , biraz gri ; dumanlı , herşeyden çok anlamlı , senden güzel kokmalı , etraf tütün kokmalı,kışın piposu tütmeli,aroma esir almalı,biraz başım dönmeli,bira ucuz olmalı,ah sana ne demeli,yanımda biri olmalı,böyle bir yer bulmayı,istiyorum bilirsin;sonrada uyumayı,uyku tutmazsa eğer;o gece yok olmayı..

Aynaları ...

Sütlü Günaydın

2009-12-08T11:52:00.001+02:00

Günaydın insanlar :)

Arada sırada sabahlarıda yazmak gerekiyor.Mesela bir kahvaltıyı anlatmak geliyor içimden.Zengin bir menüden sözetmek istiyorum.Enerji ; protein ; karbonhidrat!Sütten sözediyorum.Hani kaynatırsın kaymak olur ya ; ondan işte.Yanında biraz çikolata hayal edin.Gayet güzel ve iştah açıcı bir menüye benziyor ışıksız salonumda kör gardiyan dinleyerek tükettiğim.Yanında spor haberlerini takip ediyorum ; birazda ekonomi haberleri.

Bomboş bir salı günü ; üniversitenin bana lütfu olan fazladan bir tatil bekliyor beni.Sütten ağzım yanmasada pek sevdiğim söylenemez ; ama tek başına olunca insanın kalkıp kahvaltılıkları çıkarası gelmiyor dolaptan.Çıkıp ekmek almaya üşeniyor.Bunun yerine kısa , basit ve besleyici olanı tercih ediyor.Aslında sütle olan hikayesi eskiye dayanıyor bu adamın.İlginç anıları var kendisiyle.Mesela doğduktan sonra sadece 1,5 ay tercih ediyor süt içmeyi.Henüz 2 aylık bir bebekken şaraba vuruyor falan :)Şarap kısmını geçersek işin aslı sütten nefret ediyor.Çikolatadanda haz almıyor pek.Ama uyuşukluğun ona yaptırdıklarına bakınca da şaşırıp kalmıyor değil.

Dışarıya çıkmadan evel süt ve çikolatayla haşır neşir olurken telefonum çalıyor benim.Açıyorum ve muhtemelen ilkokula giden bir çocuk ; okuldan yeni çıkmış olmalı ; annesini arıyor ; daha doğrusu annesi sandığı beni.Anne ben çıktım ! diyor bana. Gelip beni al diyen ses tonuyla.Yanlış aradın sanırım diyorum.Efendim ! diyor şaşkınlıkla.Aradığın numrayaı birdaha kontor et bakalım ; yanlış aramış olabilirsin diyorum onu utandırmayacak bir ses tonuyla.Ama başaramıyorum ki telefonu yüzüme kapatıyor.. :)

Kapanan telefon yazımı baştan sona tekrar okumamı sağlıyor.Farkediyorum ki hiç yazmadığım türden yüzeysel ; içinde soyutluktan yana tek bir kelimenin olmadığı ; sabah sersemi bir insanın günü nasıl değerlendireceğini düşünürken karaladıkları dökülmüş satırlara.Her zamanki çizginin dışına farketmeden çıkabilmiş olduğumu görüp seviniyorum.Birşeyler değişiyor.

Çocuk birdaha arıyor...

Önce açmayı düşünmüyorum ; yine utanıp kapatmasın diye.Sonra düşünüyorum ; belki çocuk anneisinin numarasını kaydetmemiş ve sadece bir kağıda yazmıştır ; üstelik yanlış yazmış ve annesine mutlaka ulaşması gerekiyor olabilir diyorum.Belki ona yol gösterebilirim diyorum.Telefonu açtığımda bana isminiz ne ? diyor çocuk.İsmim Batuhan diyorum.

Ve o birdaha kapatıyor telefonu yüzüme...

Hergece Yürüyüşleri , Televizyon ve Pop

2009-12-05T01:39:00.010+02:00

Çıplak şehrin ıslak yapraklarının kokusuyla;dönüyor başım. Rüzgar soğuk olsada hoş,sersemliyorum çaresiz. Havada yaşlanıyor gözünü kırparak. Geliyormuş akşama damlalar. Buyrun gelin;ev sizin;ben şemsiyemi alıp;evden çıkıyorum. ''Hergece yürüyüşleri''me yeniden başlamışken sonbaharın sevinç ağıdı yanımızda taşıyor. Ürpertiyi hissedip sıcak evi düşleyerek mutlu oluyorum...

Evdeyim..

Çatlamış dudaklarımın lezzetine kapılıp dalıyorum bir süredir.Bilinçsiz ısırıklarım canımı yakıyor ve sızıyla farkına varıyorum etrafımın.Etraf alışık olmadığım bir şekilde televizyonun renkli dünyasına aldanmış ; ayakuydurmuş renklere uyuşuyor.O kadar bezmiş bir halde ki iki adım yol gidemez olmuş.Ah etrafı ben toplamazmıyım birgüzel , elini yüzünü düzeltmezmiyim hiç ?

Düzeltmem :)

Belki bir reklam arasında su içmeye kalkar bu etraf ama ; gelir kurulur yine herzamanki yerine.Haftasonu keyf-i işkencesi.Bahsetmişken hatırlıyorumda eskilerden ; eline kalem kağıt alıp televizyonda duyduğu şarkıların sözlerini yazardı annem.Tam bir Sezen Aksu hayranıydı.Sonraları şarkı çıkmasa bile o kağıtlardan okunurdu duyulara.İşte bugün ben ; dudaklarımı yiyerek içine daldığım televizyon dünyasında bir şarkıyla uyandım.Kağıt kalem alasım geldi elime.Alıp tüm sözlerini yazmak ; üzerine püskürtme boyayla sol anahtarı , uğur böceği ve güneş çizilmiş buzdolabıma yapıştırmak istedim.

Sanırım Türk Pop Müziği yeniden uyanışa geçiyor.Ben ve annem gibi ; saf duygularını hala doksanların Türkçe Pop şarkıları ile besliyorsanız ; onları dinlemekten keyif alıyorsanız hala ; bugünlerde gerçekten güzel şarkılar çıkıyor bir bir.Ve ben teşekkür ediyorum düne kadar nefret ettiğim tevizyona ; bana üzerine düşünecek değerli sözler ve müziği hediye ettiği için.O gecelik onu affediyorum ve izin veriyorum kulağıma fısıldamasına.O sabaha kadar açık kalıyor ; bense uykularda.

Resim : http://immortal5.deviantart.com/art/yagmurlu-aksamustu-105891938

Olmaz ve Bulmaz

2009-11-28T03:43:00.003+02:00

Ne zaman zifiride saatime bakmayı takıntı haline getirsem ; bilirimki içim yine sıkıntılardadır benim.Anlamlı ve anlamsız , tarifsiz bir boşluk içimdeki.Ağır ağır , hastalıklı bir seyirle birikiyor bedenimde.Bendimi aşan nefesin güvercinleri ; kaçık yine akılları.Açık penceremden onlarda uçunca başbaşayım zifiriyle.Göremiyorum yinede yıldızları.Derin derin soluduğum havayı yine derin derin atıyorum içimden.Herseferinde boşluğuda alıp götürmesini ; beni rahat bırakmasını istiyorum.Ama yinede dinletemiyorum.

Zifiride saatime bakıyorum.Sahip olduğun kocaman bir boşluk ; nasıl olurda seni böylesine doldurabilir diyorum.Nasıl olurda nefretin damlalarıyla ıslatırsın yüreğini.Nasıl kırarsın teker teker ; nasıl eritirsin ; elinde hayal kırıklarından kesiklerin , neden susarsın ? Susmak iyidir diyor içim.Kendini yiyor için için.

Sonunda yıllardır varolan ama aklıma o an beliren ; ve sanırım baştan sona ilk kez dinlediğim eski bir şarkıyla hissediyorum gözlerimdeki gerçek yaşları.İlk başlarda zorlama gibi geliyor bu ağıt ; zorla ağlattım kendimi diyorum ama sonraları tutamıyorum kendimi.O kadar içten ve katılarak ağlıyorum ki ; şaşkınlık ve rahatlığın birlikteliği beni sarhoş ediyor.Üzüntümün matemini gözyaşlarımla avuturken ; gözyaşlarım şehrin soğuğunda kayboluyor birazdan.

Yerimi yönümü umursamadan önüme çıkan her sokağı , her caddeyi aşmak istiyorum.Gecenin körünü ; saatin geçini umursamadan yürüyorum incecikHavanın serin şarkısını bende üflüyorum ellerime.Her zamanki siyah hırkam üzerimde , eskimiş beyaz çizgileri çeyrek ömrümle dost.

Yeşil bir şişede kırmızı bir sarap istiyor canım ; üzerinde kahveyle birazda elma.Elmayıda , şarabıda bulurum bulmasına ; kahvesiyse muamma.Bu zifirde ne taze çekilmiş kahve satılır artık nede bulunur değirmen.Hal böyle olunca bana kalır bir şişe.Böyledir işte.Bazen yapmak istersinde ; saatlerin olmaz.Bazen zamanın boldur ; yapacağın seni bulmaz.

...

* Olmaz ve Bulmaz ; apartmanın boşluğunda yaşayan 2 güvercine verdiğim isimdir.

Ben Olmak Belası

2009-11-12T23:11:00.004+02:00

Bugün ben değil dünya ters tarafından uyanmış olmalı.Çünkü diğer günlerden bir farkı yoktu ''ben''im günaydın seramonimim.Açık unutulup sabaha kadar çalışan ve gücünün son damlalarını tüketen müzikçalar'ım'ı inceldiği yerden kopartarak es geçtim.Çalsın dursun kimselere.''Ben''den farkı olmasın.''Ben'' nasıl boş duvarlara konuşuyor gibi hissediyorsam kendimi;oda ''ben''im gibi hissetsin kendini.

En azından onun boşluğu sadece ''ben'' im.''Ben''imse sahip olduğum birçok boşluk var.Kimisi kocaman insanlar olmuşlar,kimisi küçük çocuklar.Bazısı büyümüş ama hala çocuklar.Onlar hiç anlamazlar.Durupta sormazlar hiç neden?Hiç düşünmezler.Hep devam ederler.Umarsızlığın diz boyuyla başlarına vursanda gülerler.Herkes ayrı bir saz;ayrı bir telken,bu sabah uynamak için çok erken.Kısa bir yolculuk herzamankinden.Islak cama sırtımı yaslamış düşünürken ben ...

Birde ben olmak var işte başımın belası ben.

Dolambaçlı olmayan yollarımı defalarca yürüyüp duruyorum bir aşağı bir yukarı.Belki sağın solun sıcağındadır belamın parlak taneleri.Belki yağan yağmurdan onlarda ıslanmış ve üşümüşlerdir içimde;ama nafile.Ne kadar yürüsemde bulamıyorum ben hatamı.Belkide insanlara fazla inanıyorum,fazla güveniyorum gereksiz yere.Belkide onlar güdülerime çizdiğin resimlerinden daha çirkinler.Belkide daha kurnaz,bencil ve düşüncesizler.Ama ben olmak belası işte,yakıştıramıyorum yüzlerine.Çünkü ben sanıyorum. Zannediyorum!

Hey insanlar !

Sayenizde ben belkilerde yaşıyorum.

Ben insanlara defalarca söylüyorum,ama kulak bu;dikiş tutmuyor ki zorla dikeyim. İstemezmiyim bende hapsolsun sözlerim.Hem ne siz duvar olursunuz ; nede ben sinirlenirim.Ama ben olmak belası işte başımdaki.Ben ne sizin kulaklarınıza iğne iplik sokacak kadar gaddarım;nede sözlerimin dinlenilmesini zorla sağlayacak kadar bencilim.

Sanırım ben başımın belası ; bol anlayışlı ve iyi biriyim.

Evet öyleyim.

Oyun

2009-11-08T12:45:00.011+02:00

Geçen haftanın aksine havalar güzelliklerini giymiş üzerine.Sarısarı parıldıyor insanın yüzüne.Mavimavi göz alıyor gökyüzü yeryer süründüğü beyaz pudrayla.İşte böyle bir günaydınla dinlediğim ilk şarkı Björk-İsobel oluyor Sabiha Filis'e sevgilerle.Herşey;herzaman olduğu gibi göründüğünden farklı ya;bu yaz görünümlü sonbahar sabahı,yatağın dışında çok soğuk.Dönüp dolaşıyor,dışarıyı reddediyor bir süre yatağın sıcak yüzü.Ama çare yok;gün başladı ve sona erdirmek için yaşamak gerekiyor...

Geçen hafta 70'lerde gezinirken 90'ların dahi ne kadar özlenebileceğinden bahsetmiştim''ona''.Hal böyle olunca kurduğum cümlenin özlemi sardı beni o gece.Cadde'nin gözünün geçmişinden döndüm kendime.Doksanlarımın sabahları ; onbuçuk da Kaptan Tsubasa ve sonrasının Şirinler'i geçti gözümün önünden.Büfelerden binbir ricayla anneme aldırdığım '' red kit '' ve ''casper '' çizgi romanlarım.Doksandokuz kupona Sabah gazetesinin verdiği ve benim Super Mario olup kafamla kırdığım tuğlaların puana dönüştüğü , altınlar topladığım atarim.

''1992-1996 Şırnak - Van ''

Hayatın ailemi ve beni sürüklediği şehirlerden birisiydi Van.Çok değişik ikilemleri yaşadığım , akasya ağaçlarının yeşil yapraklarını oyuncak tüfeklerimize mermi yapıp bahçesinde oyunlar oynadığımız bir evimiz vardı.O güzelim yaprakların onlarcasını hergün koparır ; akasyaların içindeki tatlı balı emer ; yapraklarınıda oyundaki kurşunlarımız olarak değerlendirirdik.

Oyun basitti.Aslında var olmayan fakat hayal ettiğimiz olmaması gerekenler vardı karşımızda.Onların akasya yaprakları değil gerçek mermileri vardı.Bizde yardım etmeliydik yüksklerde dolaşanlara.Bizde askerdik.

Oyun bundan ibaretti çünkü etrafımızda başka birşey görmezdik.Evde başka birşey duymazdık.Gökyüzünde kuşlara değil Uh-1 helikopterlere aşinaydık.Bilirdik o yaştan mekanik kuşların ne için nereye gittiğini.Bu yüzden atari önemliydi.Atari hayattı.Asker olmaktan çıkıp Super Mario olabildiğimiz yegane yerdi.Bu yüzden tam 99 gün boyunca hergün erken kalkıp aldık sabah gazetesini.Gözlerimiz , Van'da görebildiklerimizin dışına çıkabilsin diye.

Atarim geldiğinde çok sevinmiştik.Sadece benim değil , bütün çocukların atarielri gelmişti.Hayat daha güzel olmuş , her sabah Tsubasa'yı izledikten sonra karşılıklı futbol turnuvaları yapabilir olmuştuk.Ben İshizaki , o Misaki olabilirdik.Eğer 3 kere üstüste atari turnuvasında şampiyon olursak Kaptan Tsubasa bile olabilirdik.Olabilirlik imkanlarının bu kadar geniş olduğu başka bir yeri o ana dek görmemiştik.Kimse sokağa çıkmaz olmuştu.Bahçedeki park anlamını yitirmiş yalnızlığa terkedilmişti.Onlarca akasya yaprağı koparılmaktan , kanatılmaktan kurtulmuş , emsalsiz kokularını büyük bir neşeyle evlerimizin balkonlarına dolduruyorlardı.Esen rüzgarlar balkonlara akasya bayramı oluyordu.

İşte ben o günleri bile özledim.Kendi doksanlarımı.İlk arabamızı 165 mark'a aldığımız günleri.Gece apartmanın önüne bırakıp;sabaha kadar aralıksız yağan tipi sonucu bulamadığımız;kapısında kurşun delikleri olan mavi arabamız.Sadece bizim değil;babamın ve arkadaşlarının bile sabaha kadar Super Mario oynadığı günleri.Sadece basit bir atarinin onlarca çocuğun ve ailesinin hayatını değiştirip,akasya ağarçlarını özgür bıraktığı,balkonların mislere bürünüp,Red-Kit 'in country bir şarkı söyleyerek batan güneşin ardına saklandığı günleri ..

''Ben zavallı ve yalnız bir kovboyum''

''Ve ev buradan çok uzakta''

Red Kit.

Zaman Arabası

2009-11-02T22:05:00.001+02:00

Çok değil ; sadece dört hafta oluyor bahçelievler'le beşevler arasına sıkışmış küçük evime yerleşeli.Sanılanın aksine etraf derli toplu ; bir gurur abidesi anneme.En sevdiğim kitaplarım ve gitarlarım çevreliyor etrafımı.O gece mavisi yokmu içlerinde ; yeni olduğundan olsa gerek ; nasılda yanıyor ellerim ona dokunmak için.İlk zamanlar içime sinmemiş olsada , alışıyorum rengini dahi bilmediğim duvarlarıma.Kendimi paylaştıkça , yaşadıkça , soludukça benimsiyorum bu evi.Sahip olduğum tek plak '' Jeff Buckley - Grace '' yanımda bana bakıyor , yazdıklarımı okuyor.Yağan yağmuru seyretmek için camın kenarına geliyorum ve kırmızı suratlı , beyaz saçlı , yaşlıca bir amca , karşı dairenin 1. katındaki balkonunda tüttürüyor sigarasını.

Her sabah karşılaşıyorum bu amcayla.Eksik etmiyorum selamımı.Ne kadar içten gözüküyorum bilmiyorum ama saygıda kusur etmemenin ötesinde içimde var bir çekince.Çünkü biliyor.Bu caddede kim nerede oturur , tini mini hanım ne iş yapar , bu küçük kız hangi okula gider , falanca bey'in arabası hangisidir.. Herşeyi biliyor.Bu yüzden ben ona '' Caddenin Gözü '' diyorum.Acaba hakkımda neler biliyor merak ediyorum.Babamın mesleğini , aslen nereli olduğumu , nerden geldiğimi söyleyerek bir iki ipucu veriyorum onca yıllık bilmecemden.Varsın gerisini kendi birleştirsin yapbozumun.Laf durmak bilmezken bu ipucu oyununda ağzından kaçırıyor şimdilerdeki sevgisini.Kimbilir belkide o yüzden dışarıda duruyor bu soğukta kırmızı suratlı amca.Eski klasiklerimizden Anadol arabası için.

İçimdeki çekinceden olsa gerek soramıyorum o Anadolu neden bu kadar çok sevdiğini.Sürmeye bile kıyamıyor çünkü.Tahminim öyle ki yıllardır yatıyor bu kız apartman garajında.O; 1.kattaki evinin balkonundan sigarasını tüttürürken , ben yağmurdan aldığım gözlerimi onun titreyen ellerine ; aklımı ise o titrek ellerin biricik sevdalısı Anadol'a veriyorum.Nasıl bir aşk'a tutulduğunu yaşlı gözlerine gizliden bakarak anlamaya çalışıyorum.İhtiyacım olan empati çekirdeklerini çıtlıyorum.

Ve işte ; toy bir devlet memuruyum 70'lerde.Ve az sayıda varolan televizyonlarda bir reklam dolaşıyor şimdilerde.O hatlar , ince detaylar , göz kırpan farlar , benzersiz çizgiler ve bizden bir isim iki kapılı süper lüks spor arabanın üzerinde '' Anadol ''.Devlet dairelerinden eski kahvelere , mahalle mahalle yayılıyor.Ankara , İstanbul , İzmir ve diğerleri ; sanki el ele vermiş kulaktan kulağa oynuyorlar '' Anadol ''. Tam yirmialtıbinsekizyüz liraymış fiyatıda.Bu çelimsiz memura bakmak kalıyor sadece.Sadece hayal edebiliyorum uzun yıllar boyu.Yollarda tek tük gördüğüm , televizyonda izlediğim kadarıyla.Yıllar geçiyor onsuz , onun sonu geliyor bensiz.Ben emekli ; oluyorum işsiz...

Saçlarım ak artık.Çocuklarım büyüdü ; torunlarım kucağımda , birinin eli kulağında.Ve o.. ; duruyor artık yanımda.Yıllar süren hasretim , içimde kalan uktem , gençlik hayallerim.Belki teyzenizi ; sevgili eşimi gençliğimde gezdiremedim ama ; arkasından bakmakla yetindiğimiz gençlik hayalimiz bir şekilde kapımızda şimdi.Hala o zamanların ateşini , şehvetini anımsatıyor bizlere.Ömrün son demlerinde bize toy günlerimizi anımsatan bir o var şimdi.İşte bu yüzden..

İşte bu yüzden..

Çıktığım yolculuktan geri dönyorum.Ben oluyorum tekrar.Ve gözlerim yine kayıyor kırmızı suratlı bu adama.Gençliğinde sahip olamadığı o gençliğe nasılda sarılıyor şimdi sıkı sıkı.İmrenerek bakıyorum titrek ellerine.Ertesi sabah her zamankinden daha içten bir selam vereceğimi bilerek , belkide kırmızı suratını gördüğümde gülümseyerek..Sahip olmak istediklerime sahip oluşumun değerini anlayarak iniyorum beni 70lere götüren Zaman Arabasından.Küçük evimin salonuna gelip yazmaya başlıyorum..

İşte bu yüzden..

7:30 ve Topuklu Ayakkabı Sendromu

2009-10-29T12:07:00.000+02:00

Günlerden cuma ; işin son günü ve son saatleridir.Benim gibi öğrenciyseniz eğer ; muhtemelen okulun son dersidir.Saat kendini ağırdan satar , tıngır mıngır hareket eder ve beklersiniz.2günlük özgürlük demetini elinize alacağınız anı ufflaya pufflaya beklersiniz.İşte tam sırasıdır artık gecelik planlar yapmanın.En sevdğiniz yerlerde,en sevdiğiniz yemekleri yemektir kiminiz için.Oturup led ışıkların yoğun olduğu , göz alıcı bir barda müzik dinleyip bira içmektir.Benim gibi bir öğrenciyseniz eğer ; ilk düşündüğünüz şey ise cuma gecesi gözleriniz patlayana kadar oturup ; cumartesi sabahı gözleriniz çatlayana kadar uyumak .. uyumak .. uyumak ve uyumaktır ; ama ......

...

Muhtemelen gece boyunca ağır ağır bir sağa bir sola dönerek , tatlı rüyalar görerek , mırıldanarak uyuduğum balkabağı uykumdan uyanmak üzereydim.Tıpkı kıbrıs'taki odamda yaşadığım yazlık terlik sendromu gibiydi.Tek farkı ; bu sefer hışş hışş değilde tak tuk ediyor olmasıydı.Adımlar beni deli ediyordu.Üstelik standartlarını hiç bozmadan ; her sabah 7:30 civarı adımlayan bu bayan balkabağı uykumun sinir katsayı sınırını yavaş yavaş arttırıken ben uyur uyanık bir halde adımları saymaya çalışıyordum.Saniyelerle bir gidiyordu.Nasıl bu kadar hızlı yürüyebiliyordu evin içinde ? Yahut ne yapıyordu bu saatte ayağında topuklu ayakkabılarla ?

Sorularıma topuklarıyla cevap veren bu kadının muhtemelen halı denen dokumacılık ürününden haberi yoktu.Havalar soğuktu.Normal bir aile , Ankara'da çoktan açmıştı halılarını kahverengi laminant parkelerin üzerine.Uyandım.Uzun süre tavanıma baktım.Bu küçük apartmana yeni taşınan çocuk olarak kabalık etmek istemiyordum ; ama uyku sersemliğimden olsa gerek atı verdim yastığın yanında duran ağırca bir kitabı yukarı.Suratıma düştü!Sinirlendim.Birdaha fırlattım..Ve birdaha. Herseferinde suratıma doğru düştü.Anlaşılan yataktan kalkmam gerekiyordu.Rahatsızlığımı başka şekilde dile getirmeliydim.Belkide kadına bir halı alabilirdim.''Bizim oralarda adettir ablacım ; yeni taşınırdığın apartmandaki bir komşuna halı hediye edersin.'' diyebilirdim.Sonuçta egzantrik bir şehirde doğduğum ortada.Antakya. Ama ...

Suçsuz yere sıradayağına kurban giden öğrencilik yıllarım (tanrım ne kadarda masum ; sanki ortaokul ve lisede ortalığın tozunu atmamaış gibi yazıyor) geldi aklıma.Ben okul demirbaşlarını ziyan ederdirm.Sınıf eğlenirdi.Tabi makroekonominin fırsat maliyeti ilkeleri bu eğlenceninde içindeydi.Eğlencenin maliyeti ; tüm sınıf olarak ziyan edilen demirbaşın cezasını çekmekti.Eğlencesi değer olmalı ki o zamanlar kimse bu durumdan hoşnutsuzluk duymuyordu.Herneyse ; tıpkı okuldaki gibi ben ; topuklu ayakkabılarıyla takır tukur gezinen bu kadına birşey yapacaktım ve kurunun yanında duran diğer yaş komşularımda yanacaktı..Eğer iyi bir ses sisteminiz ve gürültülü müzik arşiviniz varsa ; etkiye tepkiniz fazlasıyla yeterli boyuta gelebiliyor.

Sesi açtım.Son zamanlarda dinlemekten iyi derecede haz duyduğum Epica'nın Design Your Universe adlı yeni albümünü media player ile yürüttüm.Komşuların öd'lerinide bununla birlikte yürüttüm.İki tane uydu hoparlörünü masanın üzerine koyduğum sandalyelerin üzerine koyarak yaklaşık 5 , 6 dakika kadar tavana dayadım , ve dinledim.Mutemelen dinledik.Yves'in penasıyla dokunduğu bas gitarının iniltilerine kulak verdik beraber.Sadece 5,6 dakika kadar.İlk şarkımız sona erdiğinde sesi tamamen kapadım.Bakalım üst komşum ayakkabılarının yeni albümü olan takır tukur'u dinlemeye devam edecekmiydi ...

İlk 10 saniye .. ses yok *

İlk 2 dakika .. yine ses yok *

ilk 15 dakika .. cık *

Tam 1 saattir kestiğim sesin huzurunu yaşıyorum kulaklarımda.

Taşındığım günden beri yarıda kalan , beklemediğim anda gözleri açılan balkabağı uykularına kaldığım yerden devam etmeye ; yukarıda anlattıklarımı yaptığım sırada soğuyan yatağımı ısıtmaya , mutlu mesut , sabah sabah uyumaya gidiyorum şimdi.Aman çıtınız çıkmasın ! Amfiyi bağlar saatlerce heavy metal çalarım !

Tiyatromundi

2009-10-25T03:02:00.009+03:00

Tiyatromundi

Uzun zaman oldu.Çok uzun.Çok yollar gittim yine , değiştim belkide , bestelerim kendime.Ağladım , çalıştım , varolan umutlarım , yitirdim belkide.Yeni umutlar ekledim sabırlığıma birer birer.. Ve hayatımı değiştirmeyi başardım bir şekilde.İyisiyle kötüsüyle ; zamanın vereceği cevabı bilemesemde ; değiştirdim dünyamı.Gördüğüm rüyaların tersine , bir kısım hayallerin düzüne.

Hayallerini kurardım ; içinde yaşıyorum şimdi.Karını , kışını ; yaşayacağım. Yağmurunu.Kirleneceğim çamurunda ve daha mutlu olmayı dileyeceğim.Öyle ya ; her zaman olduğundan daha iyisini olabilmektir aslında uğruna savaştığımız.Doymak bilmeyeceğim belkide.Devam edeceğim tükeymeye kendimi.Nasıl olsa yok bir bedelim , tükendikçe tükenirim.

Uzun zaman oldu.Ellerim üşenipde kalkamadı yumuşacık koltukların üzerinden , kurulup oturdular günlerce.Yazmayı unuttum geceleri.Yazılanlar benden birer ; unutulanlarda.Ben yazmayı unuttuysam eğer , unutanda benim unutulanda.Sabahları çay , akşamları kahve , ben çalışırken onlar keyfinde.

Ama kızmadım.Sessizliğinide sevdim onların.Çünkü hep konuştular , içime içime döktüler harflerini.Bazen uzun uzun , bazen kısacık cümleler kurup bana yol gösterdiler.Onları dinledim.Ve değiştirdim hayatımı.Üşüyeceğim artık geceleri.Battaniyeme bürünüp sıcak birşeyler içeceğim.Olmayan manzaramın seyrine dalarak.Kimbilir ; belki birkaç tablo asarım boş duvarlarıma.. Zamanla..

Uzun zaman oldu.Hiç yazmamıştım bir kanepenin üstünde otururken.Ağırlığımdan çöken kavuçuğu düzetlmemiştim düne kadar.Aynalar belli etmesede , kiloda aldım elbet.Sanırım 67 gösteriyor tartılar.Büyüdümde ben.20 falan oldum.Çok yemek yedim.Az uyudum.Hasta oldum.Kayboldum.Ama geldim ; sokakların sarı ışıklarını seyrederek ısındığım şehrin tam ortasına kondum.Son kez uçtum adadan , deniz kıyısının sınır olduğu , ruhumun benden önce terkettiği o diyara havadan baktım son kez.Ve bu bilgisayardan yazacağım ilk kez.Dedim ya , değiştirdim dünyamı.

Adım , göbek adım ve soyadım oldukça uzun idi.Zordu hatılamak hepsini , oysa herkese söylerdim ismimi.Bende sildim kendini.O;ne olsun , ne olsun diye düşünedursun ; birisi koydu ismini.Madem ki dünya tek seyircisi olan bir tiyatro sahnesiydi , öyleyse yazdıklarım yaşadıklarımın ; yaşadıklarımsa bu senaryonun gereğiyi.O;ne olsun , ne olsun diye düşüne dursun , ismi Tiyatromundi.

İşte Tiyatromundi.
Yeni hayallerin peşinde ; yeni oyunlar oynamak zamanı şimdi.

...

Eksik ..

2009-04-10T02:18:00.010+03:00

(591)

Etrafımdaki dağınıklığı inceledim önce.Günlerce bekledikten sonra dibini bulmuş bir Ballantines şişesi , yarım kalmış ; açık bir çikolata folyosu , bitmiş su şişeleri. Boşa geçen günüme dair huzur sesleri , ve kağıtlar... ''Karanlığı aydınlatan tek şey ; bilgisayarımın ekranıydı.Ve ben bakıyordum öylece ekrana.Sağ alt köşeye ; zamana iliştirmiştim gözlerimi. 02:23 tü ilk bakışım , sonra yelken açtım buradan uzaklara , büyüdü gözbebeklerim , iç çekişlerim ... ''

Kötü bir kaptanım ben aslında. Oysa denizciyim şurasında.
Öyle ya ; daha suya varamadan adımları ; batıyor kağıttan gemilerim. Detayların detayında ,bir eninde bir boyunda... Boğuluyorum en sonunda. Zarar veriyorum üstelik. Kendime değil , anlayamadıklarıma . Sonrada kızıyorum kendime , derdin zamanla , değil kimseyle , bırak kimseleri kendine diye. Ama yapamıyorum anlıyomusun ? Olmuyor ..

Yine yapıyorum her günün hesabını.
Bakma bana öyle ; gerçekten zayıfım ben. Çay bardağından farksız bir yanım. Kırılgan ; hatta ağlak belkide. Ah bir dokunsan ? Geçen her saniyeden korkuyorum. Ama koca bir geceyi boş yere harcıyorum. Nasıl bir çelişkiyle yaşıyorum ? Kelepçelerimi kırıp esaretime son vermeyi denemek yerine saate bakıp duruyorum .

Önümde biçilen çimlerin nemli kokusunu bile çok geç fakediyorum ben. Baharı kaçırıyorum elimde olmadan ; tutamıyorum bir elinden çiçeklerin.Çünkü ne dündeyim ; ne bugünde ! Boşluğa kayıp gidiyor işte gözlerim.Anlamsız ifadelerim.Konuşmayı unuttum. İnsanlara selam vermekten de aciz artık sessizliğim .Yolda görsem bir tanıdık , kaçasım geliyor benim.Yüzüm kaldırımlara düşüyor.Tanıyamıyorum kendimi.Sanki benim değilde başkalarının gölgesi yanımda bitiveriyor.

Sadece gitarımın sesi güzel geliyor.
Birde Bülent Ortaçgil bu saatte.

Tıngırtılarımı seviyorum.Zamana aldırış etmiyorlar.Kucağıma aldığımda ; beni kayıp gittiğim yerden getiriyor ellerim.Götürüyor başka yerlere , başka kapılara.Anlatıyor bana üzmeden beni.Ruhumu okşuyor siyahlarda. Biliyorum gitar , ben eksiğim .. Her melodide ,her köprüde her geçişte , eksiğim... Hem başında hem sonunda , hem eninde hem boyunda , ince ince detayında , eksiğim ben ..

Öyleyim işte ..
....................Birde böyle '' =) ''

..bda*

Sadece Ben

2009-03-30T03:00:00.005+03:00

591

Suyun , ırmağın , güneşin ötesindeyim ben.Daha derinim.Çok derin.Bir bilinmezliğin tam ortasında kalakalmış , yoluma öyle bir taş konmuş ki ; tekmelesem itsem kıyıya ne fayda.Soğuk duvarlarımın boyası kalkmış ; tavanımda kocaman bir ayna ve yansıyorum kimselere.Ama diliyorum.Kimseler gibi görebilmeyi diliyorum kendimi.

Dışarıdan bakabilsem birkez ; tanımadan , tanışmadan.Bir kez dokunabilsem kendime.Uzaktan.İnan çok istiyorum bunu.Sahip olduğum anlamsızlığın yayıldığı bedenimde solmayan tek şey beni uyutmayan düşüncelerim.Tükenmek bilmiyor bu tanımsızlığın kareleri.Dönüp dolaşıpta nasıl buluyor beni her gece.Ve görmek istiyorum ; adımı söylemek istiyorum doğan ve doğacak her güne.Hayali ellerden sıyrılmak ; kendimle gerçeği paylaşmak istiyorum.

Asıl olanı ; içimi ; kendimi paylaşmak.Kendimi yeniden sarmak istiyorum , ısıtmak istiyorum soğuktan uyuşan dizlerimi.Bu darlıkta saklı kalmaktan daha kötü ne olabilir bilmiyorum.Bilmek istiyorum.Tıpkı 3üç gün önce gördüğüm rüya gibi.Yaşamak ve tatmak istiyorum henüz gerçekleşmeyen acılarımı ki önümü göreyim.

Ne olacak bileyim ki yolumu seçeyim.Belirsizliğin tünelinde aramayım ışıkları ben.Gök yarılsın ; canım acısın ; yeterki ışık beni bulsun.Gökyüzünden yüzüme damla damla parlasın.Belki o zaman öyle bir çığlık atarimki ; öyle bir haykırırımki gözlerim kapalı ; dizlerimi kırar çökerim taşın üzerine ; açarım avuçlarımı gökyüzüne.. İşte o zaman temizlenir ruhum bu anlamsızlığın bedelinden.

Geriye birşey kalmaz o zaman kendime...
Kendimden başka...

Sadece ben...

Batuhan Doğu Alkaya '03:29

Geri Dönmek İçin ...

2009-03-11T00:49:00.006+02:00

Elin avucun boştur.
Belki sıcak tutsun diye aldığın , ama takmadığın siyah atkın kalmıştır sadece.
Başın soğuk cama dayanmış ; aklın düşüncelerdedir.
Öylece bakarsın ...
Yanından geçenleri görmez bile gözlerin.
Çünkü düşün dündedir.

Koyudur gökyüzü.
Yağmur çiseler inceden.
Ya eşlik eder belli belirsiz ağıdına ..
Yada soğutur yanan seni.
Teşekkür bile edemessin.
Farkedemessin..

İç çekersin hafifçe başını oynatıp ..
Kaçırırsın gözlerini aşağıya.
Yanakların sızlar..
Bıraksalar avuçların ıslanır ; ama koymazlar seni .
Bir sen ; bir nefesin ...
Birde yol yokmu şu yol ...
Ah işte dönmez hiç tersine !

Camın buhusu saçındadır artık.
Yapışmıştır her telin ıslakça..
Anımsatır ..
Geriye doğru tararken hafifçe ;
Ellerin titrer ...

İşte ben ..
Dur diye bağırırken içim ..

Evet ya ; sen !
Kimseler duymaz seni !
İstemeden de olsa ; arkana bakmadan gidersin ..
Her dakika kendinden bir parçayı koyarak ardına ;
Sanki umursamazmış gibi ; koşarcasına ...
Gidersin ...

Geri dönmek için ...

Batuhan Doğu Alkaya
11.03.2009 / 01:21

Kayaların Üstünden

2009-01-29T02:19:00.013+02:00

‘’Üniversitede öğretmen gelir , dersi anlatır ; ve gider…’’

Bu cümleye lise yıllarımda çok fazla karşılaşmıştım.Bu ; aslında üniversitenin ne kadar ciddi ve önemli bir süreç olduğunu bilinç altına yerleştirmek adına kurulan öğretmen cümlesiydi.Öte yandan biz öğrencilerin zihninde resim olan bir özgürlük bahçesiydi üniversiteler.Sanki kayıt olmadan önce sözleşme imzalayacağız sanıyorduk…

1.Yoklama yok …
2. Çan eğrisi zorunluluğu..
3.İstediğimiz kadar make-up hakkı..
…

Böyle birşeye inandık körü körüne.

Oysa internet vardı , öğrencilere ulaşabilirdik , neyin ne olduğunu keşife gerek kalmadan öğrenebilirdik.Ama bizler ; içgüdüsel olarak inandık yine inanmak istediğimize.Ve gördükki özgürlüğün bahçesi olan yer üniversite değil ; üniversitenin olduğu şehirdi.Bunu farkedene kadar geçen başdöndürücü süreç ve göz boyayan özgürlük saatlerinin etkisi yavaş yavaş geçerken uyandım.

…

Hayatımın en kötü dönemini geçiriyordum!
Buna depresyon denebilirdi belki.Kimseyi görecek halim yoktu.Konuşmak zordu.Yıllar boyunca aileme karşı kavgasını verdiğim,savaştığım ve inandığım yolun başına gelmeden kaybetmiştim.Ve kaybetmesi gereken son kişiydim.Nedenleri sorgulayacak halim yoktu.Kendime güvenmiştim.

Yeteneğimi görmek ve keşfetmek için Fazıl Say olmak gerekmiyordu.
Hiçbir müzikal ensturman ve teori dersi almamama rağmen ; elime alıpta çalamadığım müzik enstrumanı olmamıştı.Son olarak elime geçen balık’ın çellosunuda ‘’ elini şuraya koy bakalım , sonrada şuraya ; aaaa ver bakayım onu ‘’ deyip çözdükten sonra ; bundan sonra olacağınıda düşünmüyorum.

Ama olmamıştı.Kazanamamıştım hayallerimi..
Baba’ya karşı verilen garantinin gerçekleşmemesi ; bunun üzüntüsü vs derken bir kapı açık duruyordu ışığı belirsiz. Kıbrıs.

Karar mekanizmamı yitirmiştim.Eğer bir şeye tutunamazsam içinde bulunduğum ruh halinden nasıl çıkabileceğimi bilmiyordum.Herşey ortadaydı.Hayatımın geri kalanı için kumar oynuyor gibiydim.Fazla düşünmedim.Tamam dedim.Herkesden uzaklaşmak ; kimsenin beni tanımadığı ; kimseyi umursamayacağım ve yeniden yaratılacağım bir yerdi istediğim.Ve o an için aradığım yerdi karşımdaki.

Zamanla anladım ki o an ; o an içindi !
…
Babam taksiye binip havaalanına gittiğinde ; amerikan filmlerindeki gibi radyodan rock’n roll çalmadı.Biralar , kızlar , güneş , deniz … Tek tek sorarsanız evet hepsi vardı ; ama birlikte değildi.Bu bir film değildi.Bu gerçekti.Deniz hariç gerisi zaten umrumda değildi.Ama yeşil mercedes uzaklaştığında dank eden şey ...

İşte oğlum yalnızssın! Son derece arabeskti!

..devamı gelir belki

Hindistan Cevizini tanımak ..

2009-01-23T11:11:00.015+02:00

Tropik adaların insana daima sıcak gelen bir yanı var.

İklimi ..
Palmiyeleri ..
Denizin azur mavisi .. .
Sahilin altın kumu ...
Meyveleri ...
İlginç evleri ...

Bundan çok önce ; yaşadığım trajikomik bir deniz kazasından sizlere bahsetmiştim.Tekneyi devirmiş ve oltalarımızı dalgalara yem etmiştik.Biz oltaları ararken ; dalgaların bıraktığı beyaz köpüklerin arasında yüzen hindistan cevizleri vardı.Sonra onları tek tek toplamıştık.Dün gece uyumaya çalışırken o günün kareleri tek tek aklımdan geçti.O günü tekrar yaşadım ve hindistan cevizlerini düşündüm.

Onların hikayesini merak ettim.
Deniz açıklarında ve kenarındaki yüzlerce hindistan cevizi.Sabahın ışıkları gözüme vurduğunda, uyuyabilmiş olduğumu farkettim . Rüya görmemiştim ama;güne merhaba derken aklımda hala hindistan cevizleri vardı.Orada ne işleri vardı?

Hindistan cevizleriyle dolu olan kafamı buz gibi suyun altına soktum . İki saatlik uykumdan uyanmamın tek yolu buydu .Quiz için ezberlemeye çalışdığım karışık metinlerden hangisi aklımda kalmıştı bilmiyorum ama sağdan soldan '' ( dağınık bir insanım ben ) '' topladığım kıyafetleri üzerime geçirip,notlarımı alıp yola koyuldum. 8:30 da dersim,10:30 da quizim;ve ağzımda naneli saman tadı vardı.

Diş macunumdan nefret ediyorum ! Dişimi gece fırçalamaktanda ! ; ama insanlık adına mecburdum ... Zaten aynı kazağı 1 hafta giyer olmuşken ; bir taraftan kendime çeki düzen vermem gerektiğinin ; dağılan dış görünümümü diğer yandan toparlamam gerektiğinin farkındaydım. Aksi takdirde hakkımda ''şarapçı'' , ''gececi'' dedikoduları çıkabilirdi.Ama hayır , ben masum ve uyku sorunu olan umursamazın tekiydim sadece !

Diş macunu etkisinden kurtulmak için markete girdiğimde bir gerçeğin farkına vardım. Cüzdanım ! Odada unutmuştum ve sadece 50 kuruş'um vardı.Çikolata reyonuna geçtiğimde aklım karşıma yansıyordu işte. Zihnimde hindistan cevizlerinin esrarengiz hikayesi , karşımda bir dizi Coco-Star topluluğu.Hani olurya çocukluğunuzda nefret ettiğiniz yemekleri gün gelir bayıla bayıla yeriz ; işte öyle bir aşk doğmak üzereydi. İlk flirt anının heyecanını atlatıp ona dokundum.Farklı bir Türk Filmi başlamıştı artık .. Onu yemem için 50 kuruş istiyor , sıkı pazarlık işlemiyor , kendini Şehrazat sanıyordu ufak çikolatam.. Ona doğru uzanan başka bir eli görünce , kıskançlığıma yenilip Coco'nun koluna girdim ; 50 kuruşu ödedim..

Artık sıra ondaydı. Göster hünerlerini tatlı yaratık !
Tıpkı reklam filmi çeker gibi , yavaş yavaş paketini açtım , tadına baktım.Hindistan cevizinden her koşulda nefret ettiğimi düşünürken , bir tabumu daha yıkıyor ; lezzetin sıcak zirvesinde , hülyalarda dolaşıyordum. Denizdeki hindistan cevizlerini unutmuş , elimdekiyle son derece mutluydum..

İşte böyle bir mutluluk hikayesiydi bugünkü..
Ben ve coco-star'ın beşli paketi ; dvd izleyeceğiz şimdi..

Ve ben , ona söz veriyorum !
Ne bulursan onu ye ; lezzete değil miktara bak gibi felsefelerin benimsendiği üniversite günlerinde ; bugüne kadar önyargıyla yaklaştığım hindistan cevizli bütün tadları deneyeceğim...

Sahi Batuhan;denizdeki hindistan cevizlerine ne oldu ?

....
aşk işte böyle bir şey... =)

.. Şans 103

2008-11-28T16:05:00.009+02:00

.. Balık'a itafen *

Uyur uyanık bir halde , vücudumun ve polar battaniyemin birbirine karışan sıcaklığıyla bekliyordum .. On , en fazla onbeş dakika sonra alarmım çalıcak ve Sandra '' I never be , Maria Magdalena diyecekti yüzüme .. 80 lerden bu yana kendisini dinleyen herkese aynı şeyi söylüyordu bu insan .. You're a creature of the night karşılığına her zaman eşlik etsemde , bu sabah Sandra'dan özür dileyerek dudaklarımı kıpırdatmadım. Zaten kurumuşlardı. İşte başlamıştı gün ..

Uzun zamandır gözlerim japon balığı kadar şişmiyordu.Ama bu sabah gözlerimi açtığımda hissettiğim hissi , en son 2,5 sene önce , lisede hissetmiştim. Çok net hatırlıyorum , gömleğimi giymiş , elektriklenip birbirine karışan saçlarıma bakıyordum aynada. Sonra gözüme gözlerim takıldı. O şekilde okula gidemezdim . Gitmedimde . Evden önce babam , sonra annem çıktı , ben servisi çoktan kaçırmıştım isteyerek .

Zaten okul işkence gibi geliyordu , gereksizleşmişti gözümde , gitmemin tek ve özel bir sebebi vardı o günler. Herkesin evden işine yol almasıyla Batuhan yatağına doğru emin adımlar atıyordu işte. Üstelik gömleğini bile üstünden soymadan uykuya dalmak suretiyle. O günle birlikte 42 günü bulan devamsızlığıma rapor alırken , fiilen geçirmediğim hiçbir hastalık kalmayacaktı ileriki günlerde ...

Ama bu sabah gözlerime bakıp adımlarımı usulca attığım yer yatağım olmayacaktı . Elbette gün , benim için bir plan yapmıştı çoktan . Yıllardır içine düşürmeyi başardığı dipsiz ve ipsiz kuyuyu birkez daha yoluma sunucaktı. Deplasmanda yenilgi , önyargılı benliğimde kaçınılmaz bir sonuçtu. Bu değişmeliydi . Son bulmalıydı. İyi yönden bakmalıydım. Bir insan için herşeyi ifade eden kimi zaman bir sevgilidir hani . Öyleyse o benim sevgilimdi. Çünkü benim için Üniversite o demekti .

28 Kasım 2008 tarihi belkide bir dönüm noktasıydı. Kafamda kurduğum tüm komplolara rağmen ki bu komplolar çözmeyi bilemediğim , bir yolunuda bulamadığım sorulardı ; bir umutla t-shirt'ümü giydim. Benim için en anlam ifade etmeyen t-shirt'tü bu . Düğüne mi gidiyordum ki ? Kesinlikle hayır . Anahtarımı ve cüzdanımı kontrol ettikten sonra , ayakkabı bağlarımı bağladım. Artık hazırdı adımlarım. Yeni bir başlangıca , yada hazin bir sona doğru yürüyordum işte. Savunacaktım kendimi son dakikaya kadar.

Sabah kahvaltısı alışkanlığımı çoktandır yitirmiştim. Anneme göre bu hiç olmamıştı zaten. Bu sabah beynimin uyarılması gerekiyordu. Şeker ve kafein kaçınılmazdı. İki seçeneğim vardı . Ya dolabımdaki sütle bitmek üzere olan mısır gevreğini bünyeme enjekte edicektim , yada Kinder Bueno alacaktım. Ben 2.yi seçmiştim. CLA 11 amfisine doğru yürürken başka zaman olsa yüzüne bakmayacağım çikolatamı hızlı bir şekilde yiyordum. Belkide çiğnemeden yutuyordum , nede olsa erir diye . 36,5 derece . Aynı zamanda elimdeki notlara göz atıyordum.

Amfinin kapısından içeri girdiğimde matem havasını algılamam zor olmadı. Yerini beğenip oturmuş olan öğrencilerin düşünce bulutlarını okuyabiliyordum. Tıpkı karikatür gibiydi . Acaba çan eğrisi olurmu bu ders ? diyordu biri .. Herkes birbirine ''kopya verirmi acaba , koalisyon , kordinasyon,kombinasyon,komisyon oluştururmuyuz ? '' diye bakıyor ama utanan diller söze dökemiyordu hisleri ve istekleri. Oysa beş dakika sonra matem evimizde ne koalisyon , ne kordinasyon nede kombinasyon bakışlarından eser olacak , masaların üstünde sınav soru kağıdı ve sınava konsantirasyon olacaktı ..

Kağıdın ön sayfasını hemen doldurdum ..
Çünkü sadece '' adı: '' '' soyadı: '' '' öğrenci numarası: '' kısmını içeriyordu.
Bu mutluluk verici , iyi bir başlangıçtı. Çünkü lisede , sadece sol üst köşeyi dolduruyordum ve sayfayla işim bitmemiş oluyordu. Bu sefer birkaç harfle tek sayfayı alt etiştim. Geri kalan sayfalar ise dipsiz , ipsiz kuyunun su damlalarıydı .Sözde 6 sorudan oluşuyordu ki bu 6 soru kendi içinde bölünmeye uğrayarak 23023942 soru haline geliyordu. Bu yöntem bir klasikti. Baştan yıldırmayı amaçlıyordu. Bir yandan işlemlerin içine gömülüyorken , sürekli zamanı kontrol etme ihtiyacı hissediyordunuz. Böylece konsatre olamayıp hata yapmaya sevkedilmeniz kaçınılmaz oluyordu .. Sistem yıllardı başarıyla işliyordu bende.

Bu yüzden üzerinde uğraştığım her soruyu 3kere çözdüm. Ve 3.den önceki 2 çözümde işlem hatası buldum. Peki aynı soruyu 4. kez çözseydim 3.çözümümde hata bulucakmıydım acaba ? Sonsuz bir hata döngüsümüydü tüm yaptığım ? Nereye kadar gidicekti ? Aklımda bu sorular varken ben hepsini cevapsız bırakmayı tercih ettim.Üçten öteye gitmedim.İstisnasız , üçten önceki her iki çözümümde işlem hatası ve saçmasapan yanlışlar buldum.

Ve bitmişti ...
Kötü kadının süre bitti kahkahalarıyla kağıdıma son kez baktım.
Üzerinde uğraşamadığım bir soru vardı sadece . Ve bu , benim kariyerimde bir ilk oluyordu . Bunun adı mutluluktu. Cevaplar doğru veya yanlış , umrumda değildi. Alacağım puanda ! Neden bu kadar uzun anlatıyordum ki ? Altı üstü matematik vizesine girmiştim ...

..bda*

İyi , kötü , çirkin ...

2008-11-16T03:06:00.009+02:00

(-591-)

Sağa dönüyorum ...
Beyaz , soğuk ve tepkisiz bir duvar ...
Bu kezde sola dönüyorum ...
Simsiyah ...
Karanlığın içinden seçemiyor gözlerim ...
İşin güzel tarafı , ne yana dönsem kendimleyim ...
Her yanım başka bir ben ..
Ama mutluyum ...
En azından var bir beyazım ...
Ve ona anlam katan sıcak bir siyahım ...

...

Aslında bu sebepten yazmıyordum uzun zamandır ...
Farkettimki verdiğim aralar hep uzun oluyor ; tatlı rüyalar aklıma bile gelmiyor ...
Hah ! Sanki ben onların aklına geliyorum ...
Ne arayıp ne soruyorlar ...
Geceleri yoklar...
Düşünüyorumda , haklı olan benim ..
Bir kısırdöngünün içinde , buzların altına hapsolmuş gibiyim.
Her günüm bir öncekinin kopyası , hiç bitmeyen dejavu sonrası sıcak duş'a ihtiyacım.
Hep aynı cümleleri , aynı vaziyet-i ruh'u yansıtmak istemiyor yazan yanım ...
Vaziyet-i ruh diye bir kullanım varmıdır ? Bilmeyen bir insanım ... =)
...

Mevsimlerim yitik burda ..
Avuçlarımda yağmurun ilk damlaları ..
Islak saçlarım ..
Yine dışarıda yakalandım ..
Geç kaldın doğa aşkım ..
Takvim'e bak ;
Kasım !

Sanada kızgınım ..
Kırgınım ..
...

Dışardayım ..

Öylece durmak bana huzur veriyor..
Sessizce , usulca nefes alıyorum ..
Dinliyorum kendimi ..
Seviyorum ..
Hayal sokaklarımı ;
Üşüyen yanaklarımı ...

İstediğim yere çiziyorum resmini ..
Gitmeleri seçiyorum ..
Kemanlar susturuyor beni ..
Demir saplanmış dibe , alınmıyor işte ...
Deniz anlamıyor ...
Aklı fikri yosunlarda ...

Ve sıralanıyor şarkılar ardarda ..

Ruhmun suyunu sıkıyorum ..
Yoğruluyorum ..
Yontuluyor kemiklerim ..
Sızı var sadece ..
Yankılanıyor nameler ..
Akıp gidiyor bedenimden aşağı ...
Kaçak sanki hepsi !
Deli !

Ama biz ..
Bilemedik işte biz ...
Ölemedik ..
İçimize gülleri dikemedik ..
Güneşi bile ağlattık halimize ..
Çalamadık birtürlü şarkıları ..
Esemedik ..

Duyuyormusun ?
Hım ?
....

Oysa ne zamandır ...

2008-10-12T04:50:00.006+03:00

İyi geceler ...

Oysa bizler konuşma sonlarına iliştiriyoruz genelde bu dileği ...
Eğer unutuyorsam gecelerin anlamını , ne farkeder sonu veya başı ...
Ne kadarda tatlı , iyi bir gece ..

Oysa ben 04:47 de...
448 numaralı bir yerde ...
Saatlerdir içinde dolandığım bu tek kişilik yatağın içinden çıkıp , yüzümü yıkamaya gitmiştim sadece.. Musluğun sıçrattığı serinlik yüzüme çarptıkça , gözlerim gözlerime daha keskin bakar olmuştu.. Bir hataydı aynalarda yüzleşmek geceyarısı .. Yüzümü görmemeliydim o halde . Ağzımdaki acı tadı hissetmemeli , tükürmemeliydim ..

Anlamıştım ..

Belkide bana ve bana bir kahve yapıp kendimi oturmaya çağırabilirdim 23metrekare olduğunu düşündüğüm odada , yada kendimi bir kahvaltıya davet edebilirdim oturup konuşmaya .. Karşılıklı çay içip gazetelerin köşe yazarlarını okuyabilirdik birlikte .. Kapağını açmaya cesaret edemediğim kitabı alırdım yanıma belkide .. 1ay oluyor sanırım ben kitabı alalı .. Ama ben , gözlerimi gözlerime dikmiş , bir aynada bakıyordum kendime .. Yüzüme soğuk ve tatsız suyu çarpmak için eğilirken bir şarkı söylüyordum farketmeden .. Ne olduğu önemli değil ...

Birden hatırladım ..
Güvenmek zorunda olduğumu , en önemlisi , inanmak zorunda olduğumu .. Mecbur kalıyorsam eğer , mecburiyetlerimle yaşamayı sindirmeyi ..Yatağın içinde dönüp dururken aklımdan çıkan bu korku cümlelerimi .. Bu yüke değermi ? Ve yıllar gerçekten azınsanmayacak kadar az mı önümdeki ? Yoksa avutuyorum oyunlarının bir rolümü oynadığım

Soru ve ikilemleri bir kenara bırakalım ..
Ben en azılı düşmanıma en önemli değerlerimi emanet etmiştim yine ..
Ardımda baktığımda yüzleri göremeyeğim bir yerde , sadece okuyup duyabileceğim yansımalarla başbaşaydım yine . Sadece istenildiği kadarını bilme şansım vardı , ve verilenler kayıtsız şartsız doğru olmak zorundaydı . Varsa eğer perdenin arkası , asla bilemeyecektim , çabalasam dahi taşları ne kadar oynatabilirdim ?

Aslında kafamda yarattığım bir dünya var , evet ...
Ve ''tk342'' ye kadar gördüklerim ve hissettiklerimden ibaret ..
Oysa bu gece , ve birçok gece , sadece hislerimdi yanımda olacak olan , sadece hissettiğim kadarına indirgeniyordu küçük dünyam.. Küçüktü zaten , artık dahada küçülüyordu .. Ve yanılma payı , her salise artıyordu sessiz çığlıklarıyla ..

Uykularımı kaçıran belkide bu çığlıklardı ..
Öyle ya hafiftir uykularım , uyurken bile aktifti duygularım ..
Kopmuyordu uyanık kalan hayattan bir yanım ..

Gözlerimi gözlerime dikmiş bakıyorken , boşluğu gördüm ..
Yüzümdeki sert ifade , aslında hiçbirşey ifade etmiyordu birbirine bakan bu gözlere ..
Tek gördüğüm,o boşluğun içindeki kaçıştı , kendime itiraf edemediğim bir gerçekti , bildiğim ve bilmediğimi sandığın gerçeklerdi ... Beklediğim neydi ? Buna değermiydi ? Körükörüne kendimi bir koliye koyup , kutunun sağını solunu bantlayarak içimdekini muhafaza edebilirmiydim ? Ruh kutudan uçup gitmezmiydi ?

Bak çocuk ..
Etrafına bak ..
Neden uyumadığına bak ..

Uyumuyorsun , çünkü zamanın ilerlemesinden korkuyorsun ...
8 saatin bir anda havaya uçması sana acı veriyor , açamıyorsun 1aydır çekmecende duran kitabın kapağını .. Seni meşgul etmesini , ve sen onla ilgilenirken zamanın sen farketmeden kayıp gidişini görmek istemiyorsun .. İnsanların değişeceğini , zamanın insanları değiştireceğini biliyor ve değişmelerinden korkuyorsun ..

Oysa biliyorsun , bu arkadaş ilerliyor ...
Sen o kitabı okumasanda , pencereni açmasanda ...
Vizyondaki filmlere küsmüş , uykulara düşman olsanda ..
Umrunda değilsin ..
Değilsin ..!

Sana ne diyeceğim ..
Yazmayı bu gecelik bırak artık..
Hem farkındamısın ?!?!

-Neyin ?

Ne zamandır müzik dinlemediğinin !

bda*

Acı artık gözlerime ...

2008-10-03T02:16:00.010+03:00

Uzanıyorum...
Ve ellerim üşüyor bu gece...
Parmaklarımda bir sızı , dinmiyor...
Sar , sarmala isteğin kadar örtülere ellerimi...
Üşüyor..

Düşünüyorum...
Karanlığa açılan bir ışık...
Kördüğümlere doladığım bu ip...
Buzların parlak kuyusu derinlerimde...
Eriyor..

Ve ben bakıyorum...
Yere yansıyan parçalarıma...
Bin parça bedenim bir sergide...
Kırılmış ayna...
Kanıyor..

Gecenin lambası...
Safra gibi yaklaşıyor üzerime...
İsli yüzümü aydınlatan bu sancı...
Ve acı artık gözlerimde...
Yeniliyorum..

Susuyor ölesiye...

Kuruyor dudaklarım...
Sessizlik eğer sesimse benim ...
Ensemdeki çığlık kimin ?
Görüyorum ..

Bak artık gözlerime...
Acı artık gözlerimde...

Acı artık gözlerime..
Acı artık gözlerime..

Batuhan Doğu Alkaya
02:52

Masallar tatlıdır ..

2008-09-24T06:04:00.011+03:00

Günaydın Batuhan .. :)
Görünüşe göre yine uyumadın hım ?

Evet uyumadım.
Uyuyamamak değil , yanlış anlaşılmasın , uyumadım işte ..
Dünde uyumamıştım..
Gün içinde yemekten önce 3 saat. Nasıl hissediyorum biliyormusunuz ?
Hissedemiyorum..Farkedemiyorum..
Uykumun gelmiş yada gitmiş olduğunu , saatin kaç olmuş olduğunu..
Birden bakıyorum koluma ve sabah altı işte ..
Yine altı .. Çok hızlı altı .. Sabahın güçsüz ilk ışıklarına benziyorum.. O ışıklar perdeyi , bense gözlerimi kapatıp mışıldayacağım yastıkta uyumama duvarını aşamıyorum..

Ve günün beni ne kadar yoracağını biliyorum bugün ...
Yine yollar var önümde .. Tanrım hiç bitmiyor , birşekilde beni çekiyor ait olmadığım şehirler kendi yanına . Mart ayından bu yana , bir o yana bir bu yana .. :) Şaşkınmıyım ? Hayır .. Belkide şaşkınım bir bakımdan , çünkü hiç bu kadar özgür olmamıştım ben önceleri . Varmış bir bedeli . Yorgunluk , düzensiz bir hayat , düzene sokmaya çalışsanda bir kılıfa uymayan günler.. Birbirini kovalayan kedi fare gibiyiz .. Hangimiz kaçıyor belirsiz ..

Yol demiştim değil mi ?
Saat altıyı onyedi geçiyor ve ben sekizde yola çıkacağım , eski bir dosta , Ankara'ya doğru .. Az olmasa gerek beş yıl.Çocuk olsamda ben o yıllarda ki hala çocuğum aslında , çok masal anlattı Ankara bana.Kimi zaman ninni kadar huzurluydu , kimi zaman kabus kadar karanlık ..

Kimi zaman diye diye geçti zaman , yaşadım işte beş yılı .. Ve uzakta kaldı bana o yüksek binalar , dostlar , masallar ..

Silindi çoğu şey hatıraların arasından ..

Unutuldum , unutuldular ..

Bitti ..

Masalların dışında güzel bir havası vardı o yıllar ..

Ben doğayla romantizm yaşamayı çok sevdiğim için olmalı ki kışlarını çok özledim ..

Yatak odamın perdesini aralayıp , turuncu sokak lambalarından izlediğim kar yağışını özledim .. Uzun zamandır tatildeyim ama gece saat kurup ntv'de '' kar yağışı nedeniyle olan 1 günlük tatil '' yazısını okuduğum günler kadar sevinmedim. Gerçi bizden geçti derler ya , bendende geçti ilkokul yılları ..

Tadı kalıyor işte damağınızda ..

Ürpermeyi özleyebiliyorsunuz ..

Hatta o günleri anımsak adına Eylül'de camları ve balkon kapısını açabiliyorsunuz ..

Sabah 6 da balkondan dışarı ceketsiz çıkıp iliklerinize kadar titremek isteyebiliyorsunuz..

Evinizde geceyarısı kalkıp yaptığınız hazır çorbalar aklınıza gelebiliyor..Ve sıcak peteklere bedeninizi hiç ayrılmamak üzere yapıştırırcasına yaslanmayı özlüyorsunuz. Siyah eldivenleri , atkıyı .. Umarım soğuksun Ankara , umarım yağışlar hep sağnak ve gökgürültülüdür oralarda..

İyi yolculuklar bana .. :)
Umarım o zeugma'yı bulurum Ankara'da .. :)

resim

tatlı rüyalar yapımcılık ...

2008-09-20T17:41:00.004+03:00

Yeniden başlamak ...

Hani , nasıl derler ? Üstüne çizgi çekilmişliğin olmadığı bir başlangıç ..
Eskiyi bir sandığa kapatıp üstüne kilit vurmadan.Eskiye saygı duyarak , onun sana ait olduğunu kabullenerek ve seni hep takip edeceğini bilerek , onu yaşadığına mutlu olarak başlamak yeniden. Bir hisse , bir tada veya farklı bir kişiye değil bu başlangıç ..

Sadece bana.. Kendime..
Sadece benim ! Eski de bendim , yenide benim..
Benim tadım , benim duygularım ..
Benim kişim , ben ...

Peki korkuyormuyum ?
Evet korkuyorum
Hemde çok
...

Dans Ediyorum ..

2008-06-28T19:51:00.011+03:00

Sonunda ..

Kayıp insanımız geri döndü ..

Düşüncelerden sıyrılıp bir karar verme arifesinde , peşine takıldığı rüzgarla dostane bir tavıra sahip , verdiği anlık kararların karşısına çıkaracağı muhtemel yaşanacakları ve muhtemel yaşanmaması gerekenleri göze alarak , uzun bir süre sonra kendisine güvenerek . Ve en önemlisi önceden düşünülmüş bir şekilde değil , tamamen an ile dans ederek ..

Ve aslında büyük yüzleşmeye gebe pistin üzerinde çift . İkiye bölünmüş bir karakterin aradığı geçmişin , aynı zamanda kaçtığı geçmişin , insanların , duyguların , yılların , ikilemlerin beşiğinde sallanırken uyumamaya çalışan ben ve benim dansım izlediğim .. Müzik ya son bulacak , yada sonu belli olmayan bir zamana uzayacak ..

Birçoğunuz okudunuz ..'' O gün '' ..
İşte oradayım yine . Bodrum'dayım . Evimde düzensiz uykularımla kurduğum düzenli yaşamım varken ; hiç uyumadığım bir gece verdiğim kararın kucağındayım . Sadece birkaç saat içerisinde toplanmış eşyalarla ve en arka sıradan yer bulunarak alınabilmiş otobüs biletimle . Üstelik o kadar hızlı gelişti ki herşey ; kaldığım bir ev ve her sabah dokuzda kalkıp gittiğim bir işe dahi sahibim . Yaşamındaki her hareketini , kuracağı cümlelere kadar oturup planlamış bir insan için , oldukça hızlı bir dans .. Ve etrafımda olup bitene , bu düzenime karşı beslediğim şaşkınlık duygusu .. Tek kelimeyle daha önce yaşamadığım birşey ..

Üstelik bu sefer insanlardan korkmuyorum.Buranın tozunu soluyorum olabilidiğince.Beklemediğim kadar rahatım ve kaçmıyorum.Yolumu çevirmiyorum gözümden uzak olsun diye.Aksine üstüne gidiyorum.Sokakta yürürken bağıra çağıra şarkı söylemek gibi birşey bu . Bu sefer şehir içimde düğümlenmiyor , şehire ben hükmediyorum . Sanırım biraz özgürüm ve tutkuluyum . Burayı temelli terkedişimin ardından gelişlerimde ; ilk defa mutluyum . Ve pistten inmeye henüz niyetim olduğunu sanmıyorum .

Bu arada kendimde farkettiğim yeni bir olgudan sözetmeliyim.Cümlelere çok fazla güveniyorum.Bir insanın yazdığı , söylediği , duyabildiğim ve okuduğum cümleler.İçimde bu cümlelere karşı kurulmuş dostluklar olduğunu gördüm. Yani perdenin arkasında hiç görmediğiniz bir fiziğin yazmış olduklarıyla aramda kurduğum bağdan sözediyorum.Sanırım bu güven sayesinde edindiğim birkaç dostluğum var artık . Cümlelerin ardını aşıp göz göze gelinebilmiş dostluklar üstelik . Fakat başlangıç noktası cümleler olan . Bakalım , bu güven bana bir zarar getirip yeni bir pişmanlığa sebep olacakmı? .. Zamanın cevaplayacağı bir soru olarak bırakalım bir kenara şimdilik . Çünkü şuanda işler yolunda .

Ve ben kaldığım yerden..

Dansa devam ediyorummm..

not: Beautiful Disaster'a beni özlediği için , Müjgan Ablaya şarkı sözlerimi yolladığı için , farklı bir düzen ve zaman zaman bulabildiğim internetten dolayı okuyamadığım tüm dostlarıma da bana bıraktıkları hazineler için teşekkür ediyorum..
deviantart.com

Batuhan Doğu Alkaya
21:06

O Resimde Neden Yokum ?

2008-06-13T03:28:00.025+03:00

Sonsuzluğa .

Silinmez kılana ..
İlham aldığım yere ..
Sadece birkaç küçük kare ..

Yıllarım eksikte olsa aklımın içinde dönüp dururken,gözlerimle çektiğim fotoğraflar unutulmayı beklerken pek de iyi hissetmiyorum.Tadım yok,tuzu eksik bir çorbayım kasede sanki.Karıştırıp duruyor bir çocuk durmadan. O çocuk benim .Çikolata bile ağzımdaki metal tadını gideremiyor sabaha karşı 04:36 da.Müzikten zevk alamıyorum.. Nefes yetmiyor ..

Nasıl bir köprüyü geçiyorum bilmiyorum , fakat arkama bakmadan kaçışımı görüyorum şimdilerde . Oysa kulağıma gelen o sesler bana aitti , duyduğum çığlıklar benimdi , haykıran ve yankılanan , o duvarlara çarpan bendim . Adımlar benim , evler benim. Suya yansıyan bu yüz , bu el benim .. Bu beden benim .. Kendimden kaçıyorum .. Duvarların ardına gizleniyorum .. An'dan kaçıyorum .. O resimde neden yokum ?

Sanırım hayatımdaki en büyük eksikliğimle yüzyüze gelmiş ; yüzüme hüzün dolu tokatları atmışım ben dün . Ve bu tokatları ilk defa dün değil , yıllar boyunca vurmuşum yüzüme. Ama aynalara bakmamışım.Görememişim izlerini hiçbir zaman hasarın.Uyuşmuş varlığımın hissiz derisi tanımamış düne kadar .İzler silinip gitmiş zamanla yüzümden.Eski terk olmuş , uzak olmuş , ben yenilerini eklemişim .. Ne yazık , düne kadar farkedemeden ..

Oysa nefes almaya başladığım ilk andan son uykumu uyuyacağım ana dek kaç hayatın içinden geçebilirmki ben ? Kaç şehir gezebilirim ? Kaç ülke görebilirim ? Daha fazla dost edinebilirmiyim bu andan sonra ? O denizi,o sahili birdaha görebilirmi gözlerim ? Gördüklerimi gösterebilirmiyim gözlerinize?Ben yaşadım,ben tattım,ben yattım,ben kalktım diyebilirmiyim ? Yaşadığım 18 yıl için hayır ..

Bu kadar soruyu kendime ne zaman sorarım birdaha bilemiyorum ; ama aynı sebepten sormayacağım bunu biliyorum .. Yüzüme vurduğum tokatların farkındalığı , silinen izlerimin sonradan hissedilen sızılarıyla içime damlattığım gözyaşlarımı silmenin bile çaresini bulamadığım acizliğimde ; anıları silinmez kılacağım artık ..
''Anıları silinmez kılacağım '' ..

Hernereyi göreceksem , nereye olacaksa yeni yolculuklarım birkaç kelime bırakacağım somutluğa o günler adına..Yarınlara ben gittim diyebilmek için . Kimi tanıyıp dost diyeceksem , kimi sevip aşık olacaksam ismini an'a kazıyacağım bu sefer.. İsimleri , ismimi , ismimizi .. Gidenin ardından bakabileceğim bir kare,okuyup ağlayabileceğim birkaç cümle saklayacağım cüzdanlarımın bir köşesinde ..

Çünkü artık biliyorum.Bir insanın hayatından geçip hiç bir iz bırakmamış , bırakamamış olmanın.Sadece hayal kurarak döktüğüm gözyaşlarının.Ne kadar acı verdiğini biliyorum.Hüzünü seviyorum.Ama hüzünü hayal etmeyi değil. Gülümseyişimi seviyorum , ama sadece güldüğüm an değil , o anı tekrar hayal ederek değil , başka bir zaman onu görerekte mutlu olmak istiyorum ..

Kendime soruyorum ..
O resimde neden yokum ?

______________________

Arkadaşlar bu bir edit değil .. Aslında bunu yazıyı yazarken vermeyi düşünüyordum ama nasıl yorumlayacağınızı merak ettiğim için vermedim .. Bu yazımı okumanızı istiyotum .. Yine bana ait ve eski bir gönderi .. Yapbozun farklı bir parçası gibi .. Hayatım üzerine ..

Batuhan Doğu Alkaya
04:50

İhtimaller Rüyası

2008-06-07T01:05:00.015+03:00

Uyuyorum ..
Hayata kapıyorum gözlerimi ..
Ama canımı teslim etmeden ....

Uyuyabildiğim kadar uyuyorum . Hani filmlerde olurya . Elyaf yorgana bürünmüş , kuştüyü yastığa gömmüşdür oyuncu kendisini .. Geceyarısı dörtte komidinin üstünde duran elektronik alarm çalar ve uyanır olabildiğince şişmiş gözler ve dağınık bir halde . Sonra alarmı kapatır ve kendini yastığa fırlatır tekrar . Krem rengi veya beyaz olur nevresimler . Bedenin bir kısmı yorganın içindeyken bir kısmıda dışardadır .. İşte böyleyim .. Var elbette bir farkım , film yıldızı değilim ..
Kendi rolümü kendim yazıyorum .. Önceden yazılmamış senaryom .. Kurgum da yok benim ..

Belli bir zamana kadar içinde 2 tane tek kişilik yatak olan odalara özenirdim ben .. Belki gözüme hoş gelen simetriden , belkide sürekli oyuncak oynayabileceğin ikinci insanın yanında olmasından ötürüydü bu özenişim .. Aynı şekilde ranzalar .. Küçük kardeş altta , büyük olan üstte yatardı her zaman .. Ama küçüktü hep üstte yatmak isteyip yatamayan .. Söylenen şuydu : Düşersin ve canının yanmasını istemiyoruz küçüğüm .. Üzgün bir surat .. Oysa düşmeyecek olan büyüğün bile 2. kattaki yaylı köşküne çitleri çekilirdi ..

Kötü abi !! '' Benimle hiç oyun oynamıyorsun.. ''

Bir heves kaldı içimde , hiçbirzaman ranzaya sahip olamadı odalarım . Ama ben doğduktan tam 13 sene sonra ikinci yatakla buluştuk bir odada .. Fakat korkunç bir hata vardı ortada karşılaşmam gereken .. Zamanlama hatası .. Çoktan geçmiştim ben oyuncak oynayacağım yaşı .. Bu yüzdende evelden beri kötü abi oldum .. Kötü abi !! '' Benimle hiç oyun oynamıyorsun.. '' Belki futbola ilgin olsa bir iki pas yapabilirdik küçüğüm , ama barbie bebeklere rol yaptırmak hiç hoşuma gitmiyor . Ve sende biliyorsun ki o bebeği çıplak görmem çok ama çok ayıp ..

Evet evet , yedi yıldır çocukken hayalini kurduğum iki yataklı , simetrik bir odadayım .. Ve yatağımın üstünde uyumak için kaldırmam gereken kablolar , gitarlar,cd çantaları ve giysi dolabımın yarısı var .. Sınırın öteki tarafında ise küçüğümüz uyuyor .. Onu böyle görünce uyumak istiyorum. Saatlerce uyumak . Ama üşeniyorum . Toplamaktan . Ve gözlerimden yaşlar gelene kadar toplamayacağım .. Rüyalardan korktuğumdan erteleyeceğim .

Son birkaç gecedir çok sonra göreceğim günleri yaşadım.Belkide göremeyeceğim günleri.Yakın bir gelecekta yaşayabileceğim herşeyi . Aşık oldum ben mesela . Hiç tanımadığım bir yüzdü karşımdaki . Kimsenin olmadığı bir sessizlikte oturuyorduk ikimizde . Birbirimize söyleyeceğimiz utangaç sözcüklerimiz vardı . Az sonra elini tutuyordum . Sen çok güzeldin . Kimdin ? Nerede gördüm seni ki rüyama misafir oldun?O sabah sorup durdum kendime .

Geçmişimle barıştım başka bir gece.Çok küçük bir kareydi sadece. Beş , altı saniye ve birkaç salise . Sanki gerçekler bir rüyaydıda , gerçeklerden uyanmıştım. Bilirsiniz , fazla uzun sürmedi . Uyandım . Başka insanlar gördüm yanında . Tanımadığım insanlar . Uyandığımda bile kıskançlığı hissedebiliyordum uykumdan kalan .Ve birçok şey...Terk edildim , terk ettim , tanımadığım insanları üzdüm,yine onlar sayesinde üzüldüm ama hep uyandım.Sıradan birkaç rüyaydı hepsi .

İhtimaller rüyasıydı.Bazen rüya olduğuna sevindiğim sabahlara uyanıyorum bir ihtimalin .Bazende gerçek olmadığına küfrettiğim günlere sebep ihtimaller rüyalarım . Her ihtimalde beni üzen saniyelik filmler .. Telif hakkını benden almadan bilinçaltımda düzenlediğiniz , aslı bana ait izinsiz gösteriler .Canımı acıtmayın.Beni yakmayın.Dram olmasın , istemiyor ruhum.Eğer uygunsa şartlarım , her gece sizin için uyuyacağım . Sizin için tanrıya dua edeceğim . Ne olur kapımı çalıp akıl sahnemde perdelenin ..

Ama kabul görmessem , uygun değilse şartlarım .. Uykumu elimden alın ..
Sizi mahkemeye vereceğim ..

I stay awake
I stay awake and watch you breathe
I stay awake and watch you fly
Away into the night
Escaping through a dream

I wish by God you’d stay

Batuhan Doğu Alkaya
02:13

Şehrin Yansıdığı Yer ..

2008-05-31T00:43:00.018+03:00

Biliyorum , uzun zamandır yazmıyorum.Belkide ihtiyacım olduğunu düşündüğüm şeylerin , aslında ihtiyacım olmadığını görüyorum.Yazmak.. Seviyorum yazmayı ve paylaşmayı ama , kendimle daha fazla yüzleşmeyi istemiyorum bazen . Mutlu veya mutsuz olmamla alakalı birşey olduğunu düşünmüyorum . Zaten ben yaşıyorum beni 24 saat..Ve gün içinde 2 kez yaşamak , bir anıyı olduğu yerden alıp başka bir günde yeniden yaşamak istemiyorum..Daha önce bahsetmiş olamlıyım .. Sürekli gezip duruyorum .. Bugün burada , yarın neredeyim ? Bilmiyorum! Farklı bir his içimdeki .. Bazen anlam veremiyorum .. Yine karışıyorum ..

Birkaç gün önce nerede olduğumu biliyorum elbette . Güzel bir şehir . İzmir . Ama farkettimki güzellik yetmiyor . Senin , benim güzel olmam lazım ki o şehir taşsın sokaklarına . Bizlerin kendi içimizde esmesi gerekiyor ki keyif alalım meltemlerden .Onbeş dakika oturamıyorum bir yerde . Nedensiz bir sıkıntı hissediyorum içimde . Üzerime geliyor duvarlar . Sanki dışarısı beni çağırıyor bana ağlıyor . Bende kırmıyorum . Yürüyorum yürüyebildiğim kadar kordonda . Dostlarımda bana eşlik ediyorlar . Bilecik'teki kelebekler değil bu sefer yanımdakiler . Bildiğiniz etten kemikten insanlar . Bodrum'daki arkadaşlarım . Şimdi ailelerinden ayrı , İzmir'de bir evdeler bir sebepten .

İnsan ruhu ne kadar aç olabilir ?

Öyle bir evki deniz manzarası var , ama radyosu yok . Televizyonu yok . Telefon desen ceplerinde , evin telefonu yine yok . Üç oda bir salon . Odalardan birtanesi aynı zamanda giyisi dolabı . Kapıyı açıyorsun ve giyisiler sağda solda . Kimisi ütülü ve katlanmış duruyor yerde , kimisi atılmış bir köşeye . Bir odada 4 aydır yaşıyorlar . Duvarlara matematik formüllerini , eski türk edebiyatına ait eserleri ve yazarlarını poster yapıp asmışlar birgüzel . Merak edip sordum '' Ne yapıyorsunuz siz burda ? '' diye . Ders çalışıyorlar ders . Hani şu ortalama 60 yıllık ömrü etkileyen 3 saat'cik varya .. O mesele . Peki diyorum çalışın ama , ben varken değil . Yürüyün dışarı çıkıyoruz :) Ama dinleyen yok . Yolda sıkılmamak için aldığım birkaç dergiye dalmış gözleri ve okuyorlar soluksuz . İnsan ruhu bu kadar aç olabilir ! Ben yürümeye , rüzgara , doğaya açım . Denize açım . Onlar okunacak bir dergiye , duyulacak farklı bir şarkıya , 3. bir nefese aç .

Sanarsınızki bu sene hayatımızın en kötü , en yalnız , en çaresiz senesini yaşayalım diye sözleşmişiz . Sonunda çıkıyoruz dışarıya . Alsancak . Birkaç bira'dan sonra ruhumuzun pencerelerini açıp , döküyoruz bir bir ne varsa . Konuştukça büyüyoruz sanki . Anlamak , anlatmak ve anlaşılmak .. Günler sonra yeniden .. Cebimizde kaç para var ? Umrumuzda değil . Giriyoruz bir müzik stüdyosunda 3 ümüz . Çalıyoruz . Çalmak da değil aslında . Haykırmak . Bilinçsizce basılan birkaç nota , hiç varolmamış bir melodi , sürekli değişen ve kaçan ritimler . Umrumuzda değil . Haykırıyoruz . Stüdyodan çıktığımızda ise , oksijen in ne olduğunu yeniden öğreniyoruz sanki . Derin bir nefesin verdiği hazzı tadıyoruz uzun zaman sonra .

Gecenin köründe yeni icad edilmiş mezelerimizle rakı içiyoruz denize bakarak . Birkaç gün sonrasını düşünmemek rahatlatıyor . Elimdeki bilete bakıyorum . 11:30 Eskişehir . Sonrada küçük bir otobüsle Bilecik / Söğüt .. Evim .. Dört duvarım .. Can sıkıntım .. Aynam .. Ve işte odamdayım . Klavyeme dokunuyor parmaklarım . Birkaç anıyı daha geçmişteki yerinden alıp , bu güne taşıyorum . Şarkılarım . Anılarımı bile rahat bırakamıyorum ki ben . Yine yazıyorum .. Düşünüyor ve yüzleşiyorum ..

Sen ..
Ben ..
Sadece bir kadeh ..
ve biraz da kırmızı ..
sonra ne sen ..
ne ben ..

Batuhan Doğu Alkaya

Balkonumdaki küçük dünya ...

2008-05-21T20:03:00.000+03:00

Bilin bakalım nerdeyim ?

Biraz çiçek kokusu ve akşam üstü esintisi . Saat 18:39 ve aydınlık bir gökyüzü . Polen nezleside bu gündüzün bonusu .

Fark ettim ki dünya bir şımarık bir şımarık , olabildiğine cimcime bugünlerde..Üşütmeyen yağan yağmurun damlaları , ıslanıyor tahta masamın üstü . Önümde görebileceğiniz bütün ana renkler ,ve bir saksının içinde annemin emekleri .. Balkonumdaki küçük dünya ..

Neden daha önce akıl edemedim bilemedim , yine geç oldu ama sonunda görebildim . Bulutları görüyorum , mavi gökyüzüne tanrı’dan bir süs ..Ve oyun oynuyan çocukları,yakındaki bir parkta.Ayakta sallanmanın yarattığı heyecanı , sıcaktan heryere sinmiş çimenlerin kokusu .. Hiçbiri aldırış etmiyor yaz yağmuruna.Biliyorum henüz erken ama yazın yağmuru bu zamansız gelen. Bilgisayarım ve ben balkonumdayım işte .. Yanımda bir nesacafe , birde eski gazete ..

Sayfalar dolusu okunmuş bir kitabın bize kazandırdığı ; bir cümleyle özetlenebiliyor ya bazen .. Ama o cümle kapsayabiliyor ya yarım asırları ..

İnsan bazen , yapmak zorunda olduğu yanlışlarla tanışıyor . Bir çözüme ulaşana dek yapmamak için direniyor ama sonuç yenilgiye yakınsa , pes edebiliyor . İstemeden’de olsa kırabiliyor bir kalbi .. Anlayış görmüyor bir zaman , anlatsada yanlışın nedenlerini . Affedilmiyor ve susuyor . Ama esas olan bir şey varki gerçekten değer veriyorsan ve insan olarak seviyorsan , yaşadıkların ne olursa olsun , kaç gün geçerse geçsin, içinde hep varoluyor o senden habersiz .. Ve birgün ortaya çıkıyor , sanki ertesi günmüş gibi .. İşte sayfalar dolusu okumuş olduğumuz kitaplardan çıkarılan tek cümlelik anlamlara benzetiyorum bu içimizde saklı kalan sevgiyi ve değeri .. Mutlu ediyor doğrusu ..

Aşağıdan yukarı , bir yıla yakın bir süredir görüşmediğim bir insan vardı . Bir dost . Benim için neler yaşanmış olursa olsun , bir dosttu.Kendimden birisiydi .. Eşi yoktu .. Zaman içerisinde benim için pek çok şey ifade etmişti . Bir dostluktan öte . Fakat dedim ya , yapmak zorunda olduğum yanlışları tanıdım .. Ve yaptım .. İki ucu bir araya gelmez bir ayrılık 2 dostta .. Ama bir gün olsun onu kaybettiğimi düşünmedim .. Ve birgün , bir ertesigün olacağını biliyordum..Beni anlayacağını biliyordum .. O gün dünmüş . 1 yıl sonraki ertesi günmüş .

Balkonuma dönelim .. Balkon demirleri ve duvardaki çelik çengel arasına , küçükte olsa uzanılabilecek bir hamak kurdum . Küçük bir tahta masayı dışarı koydum . Gazeteliğimde birkaç gazete,dergi ve kitaplarım. Bugünlerde doğaya karşı çok romantiğim . Gece olunca elma kokulu bir mum yakacağım .2 demlik poşeti demlenicek çayım . Üşümemek için üstüme polar battanye alacağım . Sallanaaa sallanaaa uyuya kalacağım ..

Ben uyurken sende dinleyeceksin !!

Batuhan Doğu Alkaya

Barışabilirmiyiz artık seninle ?

2008-05-18T01:53:00.016+03:00

Birçok geceden farklıydı.

Ekranın sağ alt köşesine , saate baktım ..
Sonra karanlığa .. Birkaç derin nefes , bir bardak su ve uzandım yatağıma.Yalın bir şekilde ..
Üzerimde ne varsa .. Soymadan .. Giymeden ..
Perdeleri örtmedim , camları kapatmadım ..
Öylece uzandım yatağıma .. Açık kaldı ara ışık ..
Varsa eğer benden başka bir nefes bu evde , korkmasın diye .. Kendimden birkaç parça yanımdaydı , ama fikrimi bıraktım bir ucra köşeye ..
Düşlerimi de sattım tek geceliğine , bir deliye .

Mayısın garip yağmuruna aldırış etmedim ..
Camdan üzerime doğru gelen damlaları izledim ..
Sokak lambasında parlıyorlar , yoğun ve sararmışlar ..
Garip bir yansıma işte gözüme çarpan ..
Bir süre dışarıyı benden habersiz seyre dalmış gözlerim , ben o sıra başka bir hayaldeyim .. Keşke bir liste verilse her gece ve seçebilsek görmek istediğimiz rüyaları.
Biraz uyku , biraz rüya .. Hayal ve gerçeğin kulak memesi kıvamında ..

Kişisel bir radyo istasyonu ''asle..........'' duyumda.Bırak açık kalsın .. Bu gece şarkıları seçme lüksüm olmasın .. Kendisi çalsın.Farklı bir insanın ruhundan beklentim olsun , duyulmadık olsun.Başka bir tadın keyfini çıkarayım damağımda .. Kimbilir şaşırırım.Bakarsın severim .. Duygulanır ağlarım , dudak altından gülerim .. Belkide utanırım , veya kıskanırım .. Ama ne hissedeceğimi bilmeyeyim , dinlerken öğreneyim ..

Gözlerimi kapattım.Rüzgarın masalı canımı yaksın..Üzerim açık kalsın,örtmeyeyim.Belkide üşümeliyim bu gece?Hissetmeliyim?Üşüyebiliyor olduğumu, buz gibi olduğumu , diken diken olmuş bedenimi hissetmeliyim .. Bu yüzden farklı olamaz mı bu gece ? Farklı birşey hissetmek için dalamazmıyım uykuya .. Her gece içime düğümlenen yumruk , üzerime çöreklenen sıcak nerdesin ? Bak üşüyorum .. İliklerime kadar donuyorum ben .. Nerdesin ? Neredesin ?

Evet hayat öğrettin .. Bana o gece öğrettin .. Geçmişin elbisesini , geçmişin bana yaptığı gibi bir dolaba koyup unutmayı .. Gözümü kapatıp henüz yaşamadığım günlerin düşlerini .. Maviyi .. En büyük can sızılarımı bana bir ayna yapıp , ağlata ağlata öğrettin hayat.Işıkları kapattın.. Bir karakteri sildin , bir insanı dibe vurdun .. İstediğini aldın .. Şimdi barışabilirmiyiz ?

Batuhan Doğu Alkaya
02:46

Moda '' aşk ''

2008-05-14T08:59:00.025+03:00

Önceleri beğenilmeyi bekleyen bir kumaş parçasıydım tezgahta.. Üzerimde canlı renklerim ve simetrik desenlerim ..Sonra tesadüfen sen çıkıp geldin ..Birkaç ölçü alıp ruhuna göre işledin.İlk günümdü üzerindeki , bir duygu aldı beni..Bundan önce sarmamıştım hiçbir bedeni.Sanırım değerliydim ki çıkarmadın hiç üzerinden .. Belkide modaydım ben , sende bir hevesten ibarettim..Görenlerin gözünü alır , konuşmadan kaçardık .. Üstüme toz kondurmaz , bana bakardın ..

Ne olduda yollar girdi senle aramıza ? Korktum , unuturdun beni sen dolabının rafında..Düşündüm , kıştı belki dört mevsimlerden..Üşüyor olabilirdin , fazlamı inceydim ? Ben sordum , ben dinledim. Sustun ve baharı bekledim..Aslen baharı değil , senin tenini özledim.Bir gün dolabı açıp beni üstüne denedin .. Boyun mu uzamış yoksa kilo mu verdin ?Sorularıma hiçbir zaman cevap vermedin . Dolabın kapısını kapatıp gittin ..

Üzülmüyordum .. Alışmıştım belkide .. Hala odandaydım ben , en azından yanındaydım..Bir yerin vardı senin , benim için ayırdığın..Başka bir dolabın kuytu köşesi , bu kadar mutlu etmezdi .. Uyurken hala duyabiliyordum nefesini .. Elin başka elbiseye giderken , görebiliyordum yüzünü .. Yüzün , siliyordu bendeki bütün hüzünü .

Bir gün anladım ki beni çoktan unutmuşssun..Renklerim solmuş,dikişim atmış,yırtılmışım..Modam geçmiş eskimişim ben , öyle diyordun ..Bir yenisi için mağazaları geziyordun .Oysa ben hala bir umutla baharı beklerken .. Bak sevgili annenin toz bezi oldum ..

...

Neden bilmiyorum , bu gece aşkı modaya benzettim . Böyle bilmezdim . Tozpembe renkleri var zannederdim çocukken . Masum gelirdi bana . Ama bir hevesten ibaret her zaman için . Bir tanıma isteği , bir merak aşk . Elde edene kadar aşk . Sonrasıysa birkaç detayın farkındalığı .. Sen onun alfabesini ezberlesin , oda senin .. Cümleler kurmaya başladığınızda biter aşk .. Tıpkı bir elbise gibi .. Önce önemli gecelerin cazibeli simgesi , sonra gündelik bir ev içi giyim meselesi .. Geceleri bir pijama olmaya aday bazıları .. Kimi ise benim gibi toz bezi ..

Batuhan Doğu Alkaya

ve Oksijen ..

2008-05-08T14:28:00.001+03:00

Antakya-Çevlik

Uyku düzenimi bozmak üzereyim yine yeni yeniden.. Eğer o yıldırım düşmeseydi , parlamasaydı gökyüzü bir kıvılcımla , korkuyla uyanmama sebep olan o gök gürültüsü olmasaydı , 13:24 sularında halen uyuyor olucaktım ve ipin ucunu kaçıracaktım bir muhtemel . Tabi uyanmamada evdeki ding-dong diye her saatbaşı çalan ve susturulamayan eski saatinde payı var . Zaten bu sıra hayatımdaki tüm olgular birlik olup benimle benden habersiz birşeyler yapıyorlar . Kimi iyiliğimi düşünüyor kimi kötülüğümü bilinmez . Ama bir boşluğu doldurmaya çalıştıkları kesin .

Her zamanki gibi kahvaltı yapmadım , anlamamaları içinde bırakmış oldukları sofrayı bir güzel topladım.Burda bana emanet gözüyle bakıldığı için daha bir baskıcı oluyorlar.Bildiğiniz gibi Antakyada'yım bir süredir.Ve burda nasıl bir ortam olduğunu daha önce anlatmıştım. Hala küçüğüm tabi onlar için .. Ki öyleyimde . Ne kadar büyüsekte kapanmıyor o fark . Hep olduğu yerde duruyor .. Kimi kucaına almaya çalışıyor olmuyor , kimi yanağımı sıkıyor sarılıyor .. Oldukça sıkıyor beni artık . Evlensem çocuğum olucak halen 7 yaşında şeker bir erkek evladı muamelesi görüyorum..

Bunların yanısıra geldiğimden beri üzerimde bir şanssızlık var . Önce ufak bir deniz kazası geçirdim.. Yazlığa gitmiş denize çıkmanın planlarını yapıyorduk . Eğer rüzgar müsait olursa windsurf sezonunu açacaktım . Nitekim deniz oldukça güzeldi Çevlik standartına göre ve zaman kaybetmeden açıldık maviye . İlk önce balık tutacaktık .

Biz açıldık ama gördüm ki büyük balıkçı gemileri Liman'a geri dönüyor . Sebebini anlayamadık bir süre . Çapari , sırtı , yem derken pek fazla balığın olmayışı geri dönüşün sebebi olabilir diye düşündüm kendimce . Çok geçmedi deniz şişmeye başladı . Sanki kendi içinde sıkışıyor patlayacak bir yer arıyordu . Geri dönüşün sebebi buydu ve geri dönme zamanımız gelmişti bizimde . Hayatımızda ayrı bir yeri olan Evinrude ' u çalıştırdık .. Baştan kara kıyıya gidecektik . Teknenin römorku sahildeydi ve sahilden çıkacaktık .

Kıyıya yaklaştığımızda , sahil şeridinde kırılan 2-3 metrelik dalgalar vardı .. En mantıklısı limana dönmekti . Nasıl olsa karaya birimiz çıkınca römorgu getirirdik . Tam bu kararı uyguluyordum ki bizden daha tecrübeli olan amcam kıyıdan bize yol gösterdi .. Dalgaların kırılmadığı bir yer vardı . Ordan gelmemizi söyledi . Eh o diyorsa bi bildiği vardır diyerekten motorun emniyet ipini bileğime sardım ve oraya doğru ilerlemeye başladım . Amcam bize doğru geliyor biz ona doğru gidiyorduk . Neden böyle yaptı bilmiyorum ama bir anda teknenin burnuna tutundu ve içeri atlamaya çalıştı . İçeri geleceğini söyleseydi durabilirdim ve tehlike yaşamayabilirdik . Onun burunda yarattığı ağırlık ve bizim tekne içindeki dengemiz ...

Tekne'nin burnu suya battı .. Arka tarafı doğal olarak havaya kalktı ve o anda arkamıza kırılan dalgayla kendimi suyun içinde buldum . Sol bacağımda bir acı hissettim . Diz kapağımdan belime kadar çekiliyor gibiydi . Bileğime baktım . Emniyet ipi . Eğer takmamış olsaydım devrilmemize rağmen motor çalışıyor olucak ve hıza dönen pervane içimizden birini parçalarına ayıracaktı . Bi kaç saniye sonra sinir bozukluğundan olsa gerek amcama küfrederek gülüyordum .. Büyük ihtimalle motorun uskuru dizime çarpmış olmalı ...

İkinci şanssızlığımsa trajikomik bir olay.Ne zaman 6.kattaki o eve gitsem başıma geliyor.Atatürk Caddesinde atılmış birkaç sıkıntı turundan sonra eve dönmeye karar verdim.Apartmanın girişinde kapı otomatiğine bastım ve kapı benim için açıldı.Asansörü çağırdım.4.kattan zemin kata hayli zahmetli bir biçimde geldi.İçeri girdim 6 ya bastım ve ...

Elektrik kesildi !

Sonrası mı .. İçerde telefon çekmediğinden sessizce elektriğin gelmesini bekleyen bir ben .. Ama gelmeyen bir elektrik .. Pili biten bir ipod ve karanlıkta okunmayan bir karikatür dergisi .. Belli bir zaman sonra kapıya atılan yumruklar ve sesleri duyan apartman sakinleri . Olması gerektiği yerden 13 cm aşağıda olan asansör ve açılamayan kapısı . Asansörün yukarı manuel olarak çekilişi .

Açılan kapı ve Oksijen ..

Planlı gece pikniği ..

2008-05-07T00:49:00.016+03:00

Karanlık alabildiğine bu gece ..

Aslında uzun zaman oluyor ben perdeleri açık bir odada dışarıyı izleyerek , yıldızlara bakarak yazı yazmayalı.Eski bir alışkanlığımın artık alışkanlıktan çıktığını görmek şaşırtıcı geliyor.Bakıyorumda gökyüzüde parlak değil , şehrin elektiriğine paralel tanrının elektriğide kesiliyor demekki bu gece. Bu geceki ruhuma ayak uyduruyor herşey benle konuşmuşcasına.Planlı bir gece pikniği terasta mangalsız ve şarapsız.Oldukçada yalnızlığa bürünmüş ve düşünceliyim.Son günlerde odama aldığım tek dişi varlığım''ilham perim''de bana küsmüş . Ne penceremden içeri giriyor sessizce , nede dışarda geliyor yanıbaşıma .. Nedensiz ..''I remember you'' da detone oluyor Bjork..
Çilek tadında geliyor kulağıma ..

İlham perisiyle yarım kalan hissiz aşkıma kaldığı yerden devam etmek için sağıma soluma bakıyorumda,körebe'de oynamıyor saklambaç'ta.Duygularımı adlandırmayı , hissetmeyi öğrenmeye başladığım anla başlayan ve devam eden bu süreç sonsuz bir döngüye takılmış sanki.Kaç gün ,kaç ay,kaç yıl farketmeden hep aynı sonu buluyor.Bana küsen son kız çocuğu ! ve önceleri ...

Terketmeyi yakıştıramadığımdan onlara,küsmek koyuyorum bu eylemin adını.Kendimide avutuyorum belkide bu şekilde.Hala melek kılıyorum gözümde.İçimde bir ikilemin yelkenleri fora olsada özleyebiliyorum bu ikilem fırtınasında.Değer verebiliyorum.Saklıyorum bir derinde verdiğim sevgiyi.Öyleki bir emanet bende kalan,size ait olan.Kendiniz tarafından inşa edilip,yine tarafınızca yıkıma uğratılmaya çalışılan o saraylar hissedebildiğim her yerinde bedenimin.Aynı manzaraya bakıyor görkemle.

Yaratıp yaşattığınız bu karanlığın içinde,gerçek ve yalanı ayırt edemeyen duygularınıza karşı bir referansım gözlerinize .Oyunlardan..Yalanlardan..Dönülen sözlerden uyanıp görmeniz tatmanız dokunmanız gereken bir gerçeğim duyunuza.

Batuhan Doğu Alkaya
00:54

Ardındaki izlerim ..

2008-05-03T00:32:00.011+03:00

Anlamanı isterdim çok .
Aslında anlayacağını düşünüyordum o güne dek .
Farkettiğimde birşeylerin böyle olmadığını , hayal kırıklığına uğradım .
Devamını bildim tek tek karelerin .
Sen istedikçe konuşmayı , ben daha çok susacaktım ..
Sen yineledike , göremedikçe ardından sakladığım duygularımı ..
Ben kaçacaktım .
Değerini , bendeki sevgini bırakıp , sana dair herşeyi bırakıp ...
Kaçacaktım sonuna dek .
Bizden sonraki sensiz dünyamda ,
Senin nefesini duymaya tahamülüm kalmayacaktı.
Adı nefret olmayacaktı .
Bensiz günlerine , yaşanacak ilişkilerine kıskançlıktı .
Varlığın benim yokluğum olucaktı .
İzleyecektim elimi kolumu bağlayıp .
Oturup bir köşede , ağlayacaktım .
Kaybedecektim .
Tükenecektim .
Uzak ve sessiz kalmış olmanı dileyecektim ..
Yeniden isteyecektim .
Hiç başlamamış olmayı ..
Tanımamış olmayı ..
Silebilmeyi ..
Seni .

Batuhan Doğu Alkaya
00:59

21 Numaralı Koltuk ..

2008-04-24T11:57:00.009+03:00

22.04.2008
20:13

Eskişehir garaj'da bir sağa bir sola yürüyorum ..
Saat 20:00 da kalkması gereken otobüsüm ne yazıkki 13 dk geçmesine rağmen ortalıkta gözükmüyor ..
Garajı görseniz bir stadyum havası hakim .. Çok geçmeden anladım ki Eskişehirspor'un maçı varmış o saatte ..
Birkaç insana umrumda olmasada maç kaç kaç diye sordum .. 0-0 !! Maça gözüm dalmışken saraylı otobüsümüz perona geldi . Saraylı kelimesini başıbuyruklar içi kullanırım genelde , otobüsün gecikmiş olmasına yakıştırdım doğrusu . 2 gitar bir bavul ve bir dizüstü bilgisayarla çıktığım yolculukta son adımdayım.

21numara'lı koltuk..

Eşyalarımı yerleştirmiş ve cam kenarı düzenimi almışken , az rastlanır bir hata ile karşılaştım ..
Yanımdaki koltuğa bir bayan oturacaktı . Bu bayan Anadolu Üniversitesi'nde okuyormuş ..
İstediği takdirde boş yerlere geçebileceğimi söyledim ama gerek olmadığını söyledi ..
Üniversiteli üniversiteliyi seviyor anlaşılan .. Ben yinede cam kenarını ona bıraktım , teklife hayır demedi .
İyide oldu bu hata , O Eskişehir'i , ben Kıbrıs'ı anlattım .. Okulları , sistemi , günümüz siyasetini konuştuk .
Sonra kitaplarımıza daldık . ''Diriliş'' kitabına başlamıştım 3 gün önce .. Kaldığım yerden devam ettim .
İlk kitap ''Şu Çılgın Türkler'' ile birlikte , bir Türk çocuğunun arşivinde olması gereken bir kitap bu da .

Sayfalar birbiri ardına çevrilirken ortalık karanlığa büründü .. Otobüsün aydınlık koridor ışıkları yerini cılız , mavi gece ışıklarına bıraktı .. Belki gözlerim alışır die bir süre bekledim ama hayır .. Harfleri seçemeyince kitapı koltuğun cebine yerleştirip yolu seyre daldım .. Çizgiler , arabalar derken birden müzik dinlemek geldi içimden.Otobüste dönen filmi görmezden geldim ve ... '' Saybia - The second you sleep ''

Yola çıkmadan önce ipod'un içinde ne varsa silmiştim .. Kesinlikle değişik birşeyler dinlemek istiyordum. Ve adını hiç duymadığım grupları , şarkıları indirip eskilerle harmanlayıp sıkılmayacağım bir playlist hazırladım. Yolculuk , müzik adına bir keşif ve analiz olucaktı .. '' TI ''. Bilmediğim şarkıların çoğunu atlayıp eskileri dinlemeye devam ettiğimi farkettim ve içten içe güldüm .. Bu arada bayan arkadşımızın uyuduğunu farkettim.

Işıklar açılır ..

Farketmeden uyuduğumu , ışıklar açıldığında farkettim. 30 dakika ile başlayan cümleyi bilirsiniz .Biraz yürümenin ve uyuşmuş bedeni kendine ketirmenin zamanı gelmişti . Akşehir'de olduğumuzu öğrendim.
Soğuk bir hava beklentimin aksine yazlık giysilerle hiç rahatsız olmadım . Sanırım yaz gerçekten gelmişti vaktini beklemeden .. Hemen gözümdeki televizyon canlandı ve haberleri yazdım .. Türkiye'de cehennem sıcakları - Son 10 yılın en sıcak yazı - Barajlarda su bitti - Bugün başkentte sular kesik vs vs .. Ben haberleri sunarken tekrar yola devam ..

Işıklar 2. kez Pozantı'da açıldı .. Hayatımda sık sık mola verdiğim yerlerden bir tanesindeydim yeniden . Oldum olası burda yapılan tost ve ayranı sevmişimdir . İnip yavaşadımlarla büfeye yürüdüm ve siparişimi verdim . Kıbrıs'tan sonra Türkiye fiyatlarına adapte olamadığımdan bir şok geçirdim . Sadece 2ytl ' ydi . Şaşkınlığım bununlada kalmadı . Siparişi verirken fantazi olsun diye Uludağ Gazozu almayı düşündüm . Sadece düşünmüştüm ama ayranı söylemiş olmama rağmen adam dolaba yönelip '' şişeyi açayımmı? '' dedi .. Ben uğrdağım 2. şokla sadece başımı sallayabildim .

Kaldı 3 saat ..

Gün aydınlanmaya başladığı zaman uzun yol canımı sıkmaya başlıyor saatler yerinde sayıyor . Gidiş geliş 2yön yollardan sonra otobanda olmak biraz olsun sıkıntımı gideriyor .. Son 3 saat ve Antakya levhaları gözüküyor artık . Aydınlanan havayla birlikte müziğin sesini biraz açmakta sakınca görmüyorum . Arkadaşım uyanıyor. Arkadaşım diyorum çünkü yol boyunca iyi bir sohbetimiz ve birlikteliğimiz olduğunu düşünüyorum . Adana'yı geçtikten sonra Hatay il sınırına dahil oluyoruz . Birkaç kilometre sonra İskenderun Limanı ve deniz . Özlem duygusu ortaya çıkıyor yavaş yavaş .

Antakya ..

Ve 12 saatin ardından ...
Antakya'ya hoşgeldiniz yazısıyla ipodu kulağımdan çıkardım ...
Az da olsa değişen çevre hakkında konuşup etrafı incelemeye devam ettik ...
Geçen yıl başlayan inşaatlar bitmiş yenileri başlamıştı ..
Son'a geldiğimde şehrin kokusunu özlediğimi farkettim ..
Eşyalarımı toparlayıp beni alacak arabayı beklemeye başladım ..
Yol arkadaşıma veda ettikten sonra düşündümde ..
Bu iklimi seviyorum..
Bu şehri seviyorum ..

...

... günlerimi paylaşmaya devam edicem

Kadehler ...

2008-04-20T02:51:00.011+03:00

Kadehler birçok dostluğun pekiştiği yerdir .
Hayat bana bunu öğretti son 4 yılımda .
Hergün yeni bir insan tanıyabilirim.
Merhaba diyebilirim ama ne kadar samimi ?
Ne kadar içten olabilirim kadehlere olduğum gibi ?

Yalan burada başlar işte benim için .. Yoksa bana istediğin kadar yalan söyle . Yeterki bana , sende nasılsam öyle davran .. İçinden küfretmekmi geliyor , küfret .. Selam verme gereği görmüyorsan verme .. Sanma ki senin selamını beklerim ben .. Sen oynuyorsan ben zaten hissederim .. Kendine saygısızlık etme , oynama !

Kadehler evet ..
Kadehler seni dinler ..
Kadehler sana susar.
Sana anlatır tüm içtenliğiyle ..
Seni yudumlar dibini bulana dek ..

Ben bütün dostlarımı o kadehlerde buldum , o kadehlere koydum .. Bir masada birlikte ağladım birlikte güldüm . Bir şarkı dinledim ve hepsini özledim . Yüzleri hatırladım , bir tebessüm oldum . Mutlu oldum bir kez daha onları tanıdığım için . Onlardan gördüğümü kimseden görmedim , onlar sayesinde ayırdım gerçeği yalanı .. Doğruyu yanlışı birlikte tattım , tanıdım .. Öğrendim ve öğrettim . Kaç geceler paylaştım .

Şimdi ise uzağım ..
Bir gece kadar uzağım ..
Bir kadeh kadar uzağım ..
Bir duman , bir şarkı kadar ..

Gerçek neyi ifade eder .. ?
Mesafe ne olursa olsun bir şarkı kadar uzaksan manevi yolda , gerçek işte budur ..Günler sesinden öte dursa , aylar sonra açtığın telefon aylar önceki kadar yakınsa bana ; gerçek işte budur .Yalanlarla beslenip büyümenin tek suçumuz olduğu şarkımızda siz gerçeklere sahip olmak ..

Hepinize teşekkür ederim ..

Batuhan Doğu Alkaya
''03:46''

Değişiyorum ben ..

2008-04-19T01:57:00.023+03:00

Değişim değişim değişim..!
Bir değişim rüzgarına kapıldım gidiyorum ...
Mevsimden dedim , mevsim yine sonbaharı sahneliyo ..
Dünya benle dalga geçerken ben nasıl değişiyorum ona şaşıyorum.

Odamın şekliydi , bilgisayarın yeriydi derken gerçek dünya yetmedi blogun temasınıda değiştim..3günde tam 2 kez .. Şimdilik son temada karar kıldım bakalım ama bu temada kıl ediyor yorumları göstermiyor..Xml kodlarını bulup yorum zibiti eklemeliyim biran önce ..

Blog sadece temasıyla değil içeriğiylede değişiyor.Daha eğlenceli geliyor yazılarım artık ..Bu da son günlerdeki bulut üstü gezinen ruh halimden olsa gerek.Nasıl olduda karanlık başladığımız blogu beyaza çevirdik bilmiyorum ama bu duruma çok sevinir oldum . Bu kadar karanlık bir iç dünyaya daha fazla tahamülüm kalmamıştı . Ama düşünmedende edemiyorum .

A: Aydınlanmayı istediğin için mi karanlığı bir köşeye attın ?
B: Gerçekten bulutlar üstünde uçan birimisin artık yoksa ?
diye sorarım ben kendime ..

Bu soruyu aslında hayatımın bütününe farklı olarak uyarlamak çok iyi olurdu . Seni sevdiğim için mi meleksin benim için ? Yoksa gerçek bir melek misin ? vb . sorular .. Ne hataya düştüysem benzeri sorulara cevap aramadımdan düştüm hep.Bir cevaba ulaştığım zaman sizleride bilgilendireceğim .. Herneyse girişe benzemeyen çıkışa uzak bir yerden esas meseleye geçelim ..

Yine yollara düşüyoruz .. Bu seferki yolculuk uzun zamandır uğramadığım ama hayat bulduğum yere . Antakya'ya . Antakya'ya bu sitede yine yer vereceğim ama şimdilik Antakya ile bağımı doğduğum yer olarak bilin .. Antakya,da doğdum 12 senedir x şehrindeyim gibi bir durumumuz yok nihayetinde gidebildiğim kadar giderim Antakya'ya . Çünkü Bodrum'da Antalya'da vb yerlerde yapılabilecek ne varsa yapabilirim orda ... Deniz , güneş , kum , bira,erkekler için kız,kızlar için erkek vs vs uzar bu listem .. Çoğu insan bilmesede modern bir akdeniz şehri ülkemize dahil .. Neyse detaylar daha sonra !! Yolculuğumuza ilk durak Eskişehir olucak . Madem bir yola çıkıyorum gezmek iyi olur sıkılmış bünyeyle. Ondan sonra Ankara ve son durak Antakya .
Herşey iyi güzel de biryanım hiç istemiyor gitmeyi . Öss'ydi , dersaneydi, derken ordakileri ihmal ettim . Anne ve baba tarafı olmak üzere 7 sülale die adlandırılan topluluk Antakya'da beni bekliyor.. Üstelik burda boş boş durup gün geçirdiğimi bildikleri için daha da bir ısrar ediliyor .. Buraya kadar bir sorun yok gibi dimi !!! .... ama var .

Oraya her gittiğimde insanlar benden manevi bir şeyler bekliyorlar . Onlara gidiyim , onlarda kalayım , onlarda yemek yiyim , yatayım ... Zaten kısa bir süreliğine gittiğin şehirde o kadar insanın manevi beklentisini karşılayamıyorum haliyle .. Ama psikolojik olarak on'a bölünüyorum resmen .. Mutlaka ihmaller oluyor .. Ve bu ihmaller kendi aralarında konuşuyor .. İhmale uğramayan taraf hakkında önyargılı düşünüyor ; gürültü patırdı .. Canım sıkılıyor bu işlere benim .

Siz siz olun doğduğunuz şehirden kız almayın [bkz:babam] .
Siz siz olun , siz siz olunla başlayan cümlelerimi ciddiye almayın ...
Anneme babama bu yazıdan söz etmeyin ...

Ben yola çıkıyorum ...
Bi yere gitmeyin , burda bekleyin ...

Batuhan Doğu Alkaya
02:28

Nerdeyim ...

2008-04-17T19:39:00.022+03:00

Aslında bir gün için iki gönderi yazmak yaptığım bir iş değildir ama bugün size birşeyler daha okutmak ve göstermek istedim ... Adıımı soyadımı bu blogu okuyorsanız zaten öğrendiniz demektir :) Peki ya adım ve soyadım dışında su yüzüne çıkmamış olan gerçeklerim ? Tabiki hepsini yazmak gibi bir niyetim yok ama en azından size şuan yaşadığım yeri tanıtmak istiyorum . .

Çok yer gezdim çok yer gördüm ben . Ciddi manada bu böyledir . Babamın işinden dolayı gezmediğim coğrafi bölge kalmadı Türkiye sınırları içinde . Yetmedi birde ülke değiştirdim 2 kez . Son değiştiğim ülke üniversite dolayısıyla oldu ama şu günlerde çok boş günlerim .. Ailemin yanında geceyi gündüze çeviririm ... Peki nerdeyim ?
Bilecik - Söğüt ...

Bilecik aslında iki kez uğradığı durak olmuş babamın meslek hayatı boyunca .. Küçük bir ilçe olmasına rağmen bizim için önemi çok büyük Bilecik - Söğüt'ün .. Neden ? Britanya Krallığından tutunda Roma İmparatorluğuna , Osmanlı İmparatorluğuna dahil olmuş bir şehir Bilecik .. Sadece bunlarda değil elbet .. Ama bizi ilgilendiren en önemli kısım Osmanlı İmparatorluğunun kurluş yerinin Bilecik şehri Söğüt ilçesi olmasıdır ..

Osmanlı Devleti'nin kurucusu Osman Gazi'nin babası Ertuğrul Gazi'nin Kayıboyu'nu 400 çadırla birlikte Söğüte taşımasılya başlamış Osmanlı Devleti'nin hikayesi ..
''
Ertuğrul Gazi, bir gece bir rüya gördü. Rüyada, “göbeğinden bir pınar fışkırdı... Bu çıkan sular çoğalarak bir deniz halini aldı... Bu deniz, bütün dünyayı kapladı.

Senin bir oğlun olacak; bu oğul bir devlet kurup, saltanatı ile dünyayı sarsacaktır.... dedi.

Fakat günümüzde ilçede tarihi yapı hiç yok denecek kadar az .. Bunun sebebi sahip çıkılmaması değil elbet .. Yazının başında dediğim ve bildiğiniz gibi Kayıboyu'nun göçebe bir topluluk olmasından ötürü günümüzde mimari yapı olarak çok fazla eser bırakmamışlar .. Yinede günümüze dek korunabilmiş az sayıdaki yapıların resimlerini sizlerle paylaşıyorum .

Soldaki resim Ertuğrul Gazi Müzesi'ne ait .. Müze , ilçenin yüzyıllardır taşıdığı kültürel mirasa az da olsa ışık tutuyor bugün .. Çok sayıda Osmanlı İmparatorluğu ve Kayıboyu'na ait değerler bulunuyor müze içerisinde . Aynı zamanda ilçedeki tek müze olma özelliğinide taşıyor Ertuğrul Gazi Müzesi . Yapı olarak görüldüğü gibi eski zamanları anımsatıyor bizlere . Eski Türk Evi olarak restore edilip 2001 de açılmış ...

http://www.360tr.com/ertugrulgazi/ adresinden 3 boyutlu olarak tamamını gezebilirsiniz . Yok ben üşenirim derseniz işte birkaç resim...

...

Tabiki benim için burada hayat resimlerdeki gibi değil . Söğüt ilçesi sosyal yapı olarak kendi halinde yaşayan , kahve kültürüne sahip insanlardan oluşuyor . Bu yüzden bir sürü kahvehane görebilirsiniz çevrede .. Ne yazık ki bendeniz bölye bir kültüre kendini adapte etmeye çalışmadığından , hatta istemediğinden oldukça sıkılıyorum .. Kültüre bir sözüm yok elbet . Böyle gelmiş böyle gidiyor insanların hayatları ama bana göre değil . Bisiklet sür , müzik dinle , internette gezin , yemek ye ve uyu .. Bunlar dışında gerçekten yaptığım birşey yok !

Gelde sıkılma .. !!

Uzun süreli olmasada , kısa bir gezinti için uygun
Kültürel mirası görmek adına güzel bir şehir - ilçe ikilisi burası ..

Batuhan Doğu Alkaya
21:02

Alarm Kurmadan ....

2008-04-17T10:47:00.010+03:00

Günaydın günaydın ve günaydın .
Üç gündür erken uyanıyorum ve kendime göre erken uyuyorum . Saat 10:30 da uyandım bugün . Günüdüzü bütünüye yaşamak çok güzel olucak . O yüzden iyi bir plan hazırlamalıyım . Güzel bişeyler yemeliyim ilk olarak . Sonra bir yürüyüş . Hava son günlerde olduğu gibi çookk çook güzel ve tam bir yürüyüş havası . İpod ( sanal reklam uygulaması :D ) ' umu kulağıma takıyorum ve güne başlıyorum . Bugünü ışıltılarla geçiriceğime dair kendime bir söz veriyorum hemen .. Bu arada bugün perşembe . Ailemin geleneksel balık günü . Her perşembe balık pazarına gidilir ve balıklar alınır . Akşam evde çeşit çeşit salatalar hazırlanır ve en önemli misafirimiz rakı masadaki yerini alır . Tabi saygımızdan anne ve baba karşısında içemiyoruz ama babamın yudumlarıya sarhoş oluyorum ben yine .. Neyse bir an önce günü yaşamalıyım ..
Hoşçakalın ...
Kendinize iyi bakın ...

Yalan Söyledim ...

2008-04-16T19:40:00.013+03:00

Bir gün başlar ...
Bir göz açılır ...
Bir uyku son bulur ...
Bir şarkı dinlenir ...
....

Mevsimden olsa gerek bir değişiklik günündeyim .
Kalkar kalkmaz odamda bir şeylerin değişmesi gerektiğini düşündüm .
Evet birşeyler değişmeliydi .
Farklı hissetmem gerekti .
Önce bütün pencereleri açtım .
Temiz havayla doldurdum dörtbir yanı .
Sonra eşyaların yerini değiştirdim tek tek ...
Hayata bakmalıydım artık yazarken.
Bilgisayar masasını pencere yönüne çevirdim ..
Yanımada balkonum ve kapısı denk düştü .
Sağım solum dünya oldu bu sabah benim ..
Bütün karanlığıma ışıldadı saniyeler .
Eğlencelik bir şarkı ,
Ruhuma benden hediye bugün ..
Yazı hatırladım ..
Bir eskiyi özledim , bir ayrılığa üzüldüm ..
Mavileri düşledim , özgürlüğe söyledim ..

. . . dım
. . . dim

... yalan !
Bugün kendi kendime , koca bir yalan söyledim ...

Batuhan Doğu Alkaya
20:39

Başka Bir Şehir ...

2008-04-16T00:43:00.012+03:00

Merhaba..
Uzun zamandır merhaba yazmıyorum .
En son blogu açtığımda merhaba yazmıştım .
İkiye bölünmüş bir bütün olma yolundalığım devam ediyor .
Fakat sezgilerim bunun son bulması yakındır diyor .
Yolun sonu geliyor gibi ..
Tabi bir histen ibaret bu düşünce .
Korkutuyor derinden .
Ama mutluda ediyor bir taraftan .
Anlaşılan herşey karışık .

Bu gece beni çok önceye götüren bir isim var kulaklığımda .
Tesadüfen dinliyorum .
''Gittin gideli hasrete sardım''
''Sendin herşeyim''
''Senle tamamdım''
''Yandım bu defa , öyle bir yandım ''
'' Seni hala unutmadım ''
diyor .

Monoton media player listem...
Beni son derece sıkmış olmalı ki radyo dinliyorum .
Ve geçmişe gidiyorum .
İlk kez duyduğum bir şarkıyla .

Henüz 8 yaşındayım ve hayatımın ilk acısını hissediyorum içten içte .
Farkındalığımda bir çocuk henüz .
Gözyaşlarımda .
Bir otobüs camından bakıyorum insanlara .
El salıyorum .
Ağlıyorum , ağlıyorlar .
Hiç bilmediğim bir dünyaya yol alıyorum .
Hiç görmediğim yüksekliği görüp .
Kalabalıkta tutuyorum annemin elini sıkıca .
Korkuyorum belkide .
İlk defa tanımadığım insanların farkına varıyorum .
Annem'e yüksek binalardan birini gösterek soruyorum :
- Anne burası Amerika'mı ?
Annem gülüyor .
Ben utanıyor , ağlıyorum yere bakarak .
Sığınacak bir beden arıyorum .
...

İnsanlara , salladığım eli göremeyecekleri kadar uzaklaşıyorum .
Ayrılık !
Başımı annemin dizlerine saklıyorum .
Anlasın istemiyor ve hıçkırıyorum .
Yıllar sonra farkediyorum , gözyaşlarımın aslında dizlerini ıslattığını .
Herşeyi anladığını .
Gülüyorum.
Yolculuğum sabahı bulurken bir şarkı çalıyor .
Kafesler içinde bir kadın söylüyor .
Asya
''Sormasaydın söylemezdim ama söylemem gerek''
''Bazen bir saniye binlerce yıl demek''

Ve yolculuk bir süreliğine bitiyor ..
Amerika sandığım Ankarada .
Ankara ...

Asya'nın yeni şarkısı o anki hislerime tercuman değil elbet .
Ama beni geçmişe götüren bir imge oluyor bugün .
Hatırlatıyor ..

Yolculuğum devam ediyor ...
Başka bir şehir...
Başka bir gün ..

Batuhan Doğu Alkaya
01:22

Kahinat Kraliçesi

2008-04-15T02:43:00.023+03:00

Uzun zaman sonra yaz'ın şarkısı duyuldu buralarda .

Mevsim bir günde döndü , bir günde bitti kış ..
Yaz , kulaklarımıza fısıldadı ve izleri kaldı bulutların altında ..
Yağmur geri döndü , ama tüm sıcaklığıyla ..
Benim için uzun zaman sonra gelen tek şey bu değildi elbet ..
Üzerimdeki karamsarlık dağıldı az da olsa ..
Bir mutluluk dalgası hissediyorum avuçlarımda ..
Öyle ki çocuklaştım ..
Büyükmüydüm ki ?
Bugünlerin öncesinden daha çocuğum en azından ..

Az önce bu cümlelerimi birine yazdım ..
Garip bir resimdi.
Bir kahinat kraliçesiydi ..
Ve o buna mutluluk dedi ..
Bununla yetinmedi ..
Yaşa dedi ..
Zarar görmeden , hissettiğin gibi ..

..
Bugün bir kız üzüldü.
Yalnız ve Bencildi
Bir çocuk karıştı ..
İnsandı,bendim .
..

Bu gece bana eşlik eden ismi bende tanımıyorum ...
Hatta bir toplulukmu , tekil kişi mi ? bilmiyorum ...
Ama o benim için söylüyor .
Ben Kahinat Kraliçesine ...
Teşekkür ediyorum .

Batuhan Doğu Alkaya
03:42

Vakitsiz

2008-04-10T04:19:00.009+03:00

Vakitsiz yazılıyorum dizelere
Ya terkediliyorum bir köşede sessiz
Yada özleniyorum bir gelecekte bensiz ..
Oysa seni özlediğim bir geçmiş varken sensiz ..
Hangi yolda yürürdün sen vakitsiz ?

Batuhan Doğu Alkaya
04:33

Sen .. ?

2008-04-09T01:54:00.010+03:00

Düşünerek geçirdiğim anlarımın bir umudu vardı o uykularda ..
Rüyaları istemek senin içindi ..
Bir dua'sı vardı her gecenin ..

...

Hayatım yoldan çıkmış bir vaziyette , yeni bir yola giriyor ...
Dün benimleydi oysa ben ..
Artık neredeyim bilmiyorum ..
Dostlarım için nerdeyim ?
Kendim için ?
Ya senin için ?
Kuytudamıyım sessizce ...
Duyarmısın sessizliğimi ?

Anlamın kayboluşu
Kavramın yitişi
Yarınım yok ..
Düne esir ..
Zaman ...
Saatim kaç şimdi ?
Kaçıncı günüm kuytudaki ?

Bu his ?
Sen ?

...

Batuhan Doğu Alkaya
03:37

Eylül Akşamı ..

2008-04-06T04:26:00.015+03:00

Bazen öyle hissediyorum ki kendimi ...
Elimi uzatmış bekliyorum ...
Tutacak bir kimse olmadığını bilsemde ...
Belkide tutacak insanı hayal etmek için açıyorum avuçlarımı ona ...
Çünkü ellerimi her açtığımda hissediyorum ...

Ve hissettiğini düşünüyorum bir şekilde ...

Aslında duygularımın öğrenmesi gereken çok şey var ...
Herkesi kendi gibi sanıyor belkide ..
Keşke öyle olsa ..

Saf olsa ..
Kirlenmemiş olsa herkesin duyguları ..
Oyunlar olmasa içinde ..

Olamaz mı ?
Olabilir ...

Belki bir eylül akşamı yollarımız kesişir ...
Ve ben o yolda evlenirim !

Masumiyetle karalanmış cümleler ..
Sevgiyi hissedebiliriz sözcüklerde , melodide ...
Ve onun sesi mutlu eder ..
'' Bülent Ortaçgil ''
İster istemez kendimizi eylül akşamlarında düşünürüz .
Çünkü hepimizin aradığı saflıktır yankılanan ..
Hepimizin aradığı ;
Ama çoğumuzun oynadığı ...

''Duygularımdan devam edelim ...

Belkide suçlu benim duygularımdır ?

Olduğu gibi yansıdıkları için gözlerine ..
Kirletmeliyim ve oyunlar öğretmeliyim onlara belkide ..
Birde öyle yürümeliyim bu yolda ..
Taş olmalıyım ..
Bencil olmalıyım ..
Sadece ben demeliyim ..

Sana uzaktan göz kırparak ..
Eline ucuz bir mutluluk tutuşturup ..
Sen uyurken dans etmeliyim kalbinle ...

Bugüne evet deyip ...
Karartmalıyım ertesi günü ..
Nasıl olsa unutursun ...
Nede olsa ,
Hayat uzun !
........

Batuhan Doğu Alkaya
05:38

O Gün ...

2008-04-06T02:03:00.006+03:00

O gün , bir evi vardı ...
Ve bir arabaları ...
Sevdiği insanları o gün istediği kadar görebilirdi ...
Ve son kez daldı o ışıkların arasında uykuya ..
Geceye son kez baktı balkonundan ...
Ona huzur veren yıldızlar ...
Son kez balkondan içeri girdi ..
Telefonun alarmıyla uyandı ...
Otoyol çizgileri bir bir geride kalırken ...
O , son kez izledi ...
Artık orda ne bir evi vardı ...
Nede ailesi ..
Hatta arabaları bile değişti ..
Şehir , İnsanlar , Konumlar ..
Fakat daha dün yürüdüğü yolların ait olduğu şehirde hayat hep devam etti ...
Bırakmak zorunda kaldığı özlemleri ,
Yine aynı evlerinde ...
Aynı sıcaklıkta ısıttılar bedenlerini ...
Aynı yerleri gezip ,
Aynı sinemada izlediler filmleri ..
Onu hiç umursamadılar ..
Unuttular bir dipsizde ..
O ise sevdi sadece insaları ve şehri
Geçmiş yolu düştüğünde ..
Şehrin tam ortasından yukarı baktı ..
İşte ordaydı ..
Yürüdü heyecanla ..
Bir zamanlar anahtarıyla kapısını açtığı o eve yürüdü ..
Yaklaştı ..
Oysa ne annesi , ne kardeşi , nede babası ordaydı ..
Gecenin karanlığına boğup müzik dinlediği , düşündüğü , uyuyup büyüdüğü odası ...
Şimdi adını bile bilmediği bir çocuk vardı odada ... Perdeye yansıyordu gölgesi ..
Neden odanın ışıkları açıktı ki ?
Oysa o oda karanlıkken güzeldi ...
Neden acımıştı canı bu denli ?
Bu bir ilk değildi ..
Ama büyümüştü ..
Seviyordu ..
Biliyordu ..
Eskisi gibi olmayacak hiçbirzaman ...

İşte hayatı hep buydu ..

Batuhan Doğu Alkaya
02:14

Benimle Uçmak İstermisin ?

2008-04-05T05:40:00.007+03:00

Geceleri bana eşlik eden insanlar , benim için çok değerli oluyor ...
Ve işte o değerlerden biri '' Yavuz Çetin ''

Rüzgar bizi bekler ve daha fazla vakit kaybetmiyorum ...

Sevgiyi içimde öyle çok hissediyorum ki ..
Ve artık bir beklentiyede sahip değil bu sevgi ..
Bir karşılıkta istemiyor ..
Sadece varoluyor yokluğunda ..
Besleniyor yokluğunla ..
O , benim içimde olmaktan son derece mutlu ..
Ve bende onu yaşatacağım yaşayabildiği kadar ..
Ağladığında gözlerini silerek ..
Çünkü bende mutluyum içimdeki sevgiyle ..
Bana ait ve kime itaf ettiğini biliyorum ..
Bu yüzden huzurluyum ..
Yaşadıklarım ne olursa olsun ,
Bir insanı gerçekten sevdiğim için ..

Benimle uçmak ?
Merak etme dünya bir yere gitmez seni bırakıp ...
Dünya sadece beni bırakır ve gider defalarca ...

Batuhan Doğu Alkaya
05.04.2008
06:05

'' ''
Benimle uçmak ister misin bu gece ?
Yükseklerde olmaktan korkar mısın ?
Topraktan ayrılalım bir süre için .
Dünya bir yere kaçmaz ,
Biz yüzerken göklerde .
Gel benimle ol unut bütün dertlerini .
Rüzgar bizi bekler daha fazla vakit kaybetmeyelim ..

Yavuz Çetin

Sessiz Adamın Sensiz Aynası ..

2008-04-04T21:58:00.006+03:00

Bir gecenin daha sessiz gündüze döndüğünü gördüğümde ...
Soruyorum ufuğa ..
Kızıla .. maviye .. aydınlığa
Sahi nedir sensizlik ?

Belkide bir çocuktur ...
Oyuncağı kaybolmuş ve ağlayan ...
Oyuncak dünyadır o an ...
Seninde gözlerinde başlamazmıydı ...
Fırtına ve sağnak ...
Yittiğinde dünyan ...
İstemeden ..

Öyleyse bir çocuğum ben
Sensizliğe ait ..

İlk ışıklar cama vuran ..
Karanlığı aydınlatmaya gücü yetmeyen ..
Parlamayan .. Hissedilmeyen ..

Öyleyse sen , ilk ışığım ,
Perdelerden sızamayan ..

Bir ikilemmidir ?
Çıkmaz iki yolmudur , sonu bende biten ?
Bir hesaplaşma , belkide bir kavga ...
Bir tarafta ben , öteki taraf yine ben ...
Bir geceyi daha gündüze çevirirken ..
Günlerdir bozulmamış yatağımın örtüsü ...
Başımı koymadığım yastığım ...
Uyumadığım gecelerim ...
Belkide ellerim , vaktiyle sende biten ..

Her nefesimde içimde körlenen bir düğüm ? ..
Bir aynamıdır bana beni anlatan ...
Gördüklerim bendeki sen ...
Yoksa benmiyim sensizlik ? ...

Batuhan Doğu Alkaya
04.04.2008
03:00

Siyah Makyajlı Resmim ..

2008-04-04T03:31:00.005+03:00

Evel zaman içinde bir resim çizilmiş uçsuz bir kağıda …
Pastel tonlarda bir sevgi …
Yarım bırakılmış bir nefret betimlemesi …
Üstünede aşkı serpmişler kırmızı renkte … bir fırça yardımıyla …
Kelebekler eklemişler … ve savrulan ağaçlar …
Kanatsız uçan kuşlar …
Uçurumun kıyısından aşağı yuvarlanan taşlar …
Yuvarlansada parçalanmayan ...

Ve bir yol çizmişler toprak renginde …
Bir insan .. uçurumun kenarında
Ve diğeri .. toprak yolun engebesinde ..
Savrulan ağacın hareketli gölgesinde …

Sonra geri çekilip izlemişler …
Günlerce , saatlerce …
Düşledikleri gibi olmamış ...
Bulamamışlar bir neden …
Konuşmuşlar adeta resimle …
Neden ? …
Resim suskunluğunu bozmamış gecelerce ..
Kızmışlar ona çok ...
Ve o gün bir kutu siyah boyayı üstüne dökmüşler acımadan ..

Resim ağlamış …
Kırılmış … üzülmüş …
Ve gülmüş içten içe acizliğe …

Üstündeki kara makyaj , altındakileri gizlesede …
Pastel tonlar ve sevgi …
Yarım kalan nefret betimlemesi ve kırmızı aşk …
Kelebek ler …
Hep o kağıdın üstünde kalmış …
Siyah makyajın altında , olabildiğince net …

Ve resime kızanlarda bilmiş bunu hep …
Dünya sadece siyah makyajı görsede …
Onlar , karanlığın gizlediği sevginin orada olduğunu hep bilmişler ….

Ve ölmüşler hergün …
Defalarca ölmüşler ...
Başta kendilerini …
Sonra dünya yı kandırmanın pişmanlığıyla ..
Büyük bir utanç ve zayıflıkla …
Acizlikleriyle …
Acıyla …

Batuhan Doğu Alkaya
27.03.2008

uyumadığım gecelerden biri ...
05:43

Bir ''çocuğun'' her gecesi ..

2008-01-27T00:53:00.002+02:00

İyi geceler üğğ ..
Bak yürüyorum yine karanlık ..
Bilmiyorum nerelerden geçtiğimi ..
Etrafımda ışıkları kapanmış bir sürü ev var ..
Hiç ses yok , ne bir radyo nede televizyon ..

Seni düşünüyorum .
Yaklaştım odama , birazdan kapımı açıcam
Keşke olsan , film izlerken bilgisayarımda uyumuş olsan .
Kocaman yanakların biri yastığımda olsa .
Odam ben değil , sen kokuyor olsa .
Üstünü açık unutmuş , üşümüş ...
Beyaz tenin soğuktan daha bir beyaz olsa .
Daha melek olsan ..
Uyansan benim sesime ..
Yüzünü bana dönüp kısık kısık baksan ..
Açamasan bir türlü şişmiş gözlerini .
Ben seni öpsem , yeniden uyusan .
Ellerini sevebilsem yorgun halimle ..
Bir kahve yapıp karşına geçsem ..
Seni izlesem , saçlarını ..

Düşlüyorum işte bunları ..
Sen susuyor olsanda , konuşmasanda 2 gündür .

Biliyorum , bitiyorum .
Belkide ben hiç yokum .
Umudumda kalmadı hiç önümüzdeki güne .
Ama yine de ben seni düşünüyorum işte ..

... hergece

Merhaba ...

2008-01-23T21:12:00.002+02:00

...

Merhaba

Bir merhabayla başladın işte siyah harflerle dolmaya ...
Sadece basit bir merhabaydı oysa ...
Bir nezaket ..
Bir büyüklüktü ..
Saygıydı ..
Sevgiydi ..
Bir betimlemeye ait kelimeydi ...
Tek başına hiçbir anlamı olmayan harflerin bütünüydü ..
Sadece bir merhabaydı seni kirleten ...

hoşçakal ...

Batuhan diyor ki ..

2008-01-01T02:53:00.000+02:00

Sevgili okur ..

*Şunu bilki yorumların benim için çok değerli ..

*Firefox da daha karizmatik oluyorum birde öyle dene ..

*Okuduklarımı mutlaka oku !!

*Eskimiş yazıları da oku ki beni anla !

*Okurken müzik dinle !

*Yazılanlara saygı duy !

*Karnım fena halde aç , çözüm bul !

*Muhtemelen nescafe içiyorum,eşlik et !

*Bir daha uğra =)